اسلام و کثرت گرايي ديني - لگنهاوزن، محمد - الصفحة ٥٤ - چالش معرفت شناختي کثرت گرايي ديني

به وسيله تجربه ديني بايد معتبر باشد تا بتواند موفق شود. اگر تجربه ديني به طور كلي قابل اعتماد است، پس بايد قائل باشيم كه تجربه ديني نه صرفاً براي اعتقادات سنت مسيحي بلكه براي قبول هر چيزي كه مورد حمايت آن است دليل دارد. به نظر مي رسد كه تجربه ديني حامي ادعاهاي متعارض با هم است، بنابراين اين تعارض ها بايد نسبي باشند و يا طوري تبيين شوند كه مورد پيشنهاد كثرت گرايان باشد.

پاسخ آلستون اشكال منطقي برهان هيك را نشان مي دهد. آلستون به اين نكته كه هيك فرض مي کند بيشر اعتقادات مورد حمايت تجربه ديني در هر يك از نظامهاي ديني جهان با اكثر اعتقادات اديان ديگر تناقض دارد، اعتراض مي کند. آلستون متذكر مي گردد كه اين امر واضح نيست و چون هيچ راهي براي شمارش تعداد اعتقادات وجود ندارد، ما نمي توانيم دقيقاً مدعي چنين امري باشيم. با اين همه آلستون مي گويد كه از نظر خود او، در ميان اديان ديگر جهان توافق بيشتر از تعارض است. پس به نظر آلستون تجربه ديني به طور كلي مي تواند معتبر باشد، حتي وقتي كه فقط يك دين درست باشد، زيرا اگر اديان كاذب دربردارنده بسياري از حقايق ديني باشند، برخي از آن حقايق در ميان همه اديان مشترك است و تجربه ديني بيشتر از اين گونه حقايق ديني حمايت مي کند. افزون بر اين، آلستون اذعان دارد كه اعتقادات ديني، منابعي غير از تجربه ديني دارند كه شامل وحي، سنت و عقل مي باشند. از نظر او شايد بسياري از تفاوتهاي موجود بين اديان جهان ناشي از شيوه هاي متفاوت فهم اين اديان باشد، نه منبعث از تناقض بين تجربه هاي ديني.

آلستون اضافه مي کند كه حتي اگر بيشتر اعتقادات مبتني بر تجربه ديني فاقد حقيقت بودند، ادعاي اصلي او در كتابش مردود شمرده نمي شود.[١]