اسلام و کثرت گرايي ديني
(١)
پيشگفتار مؤلف
٥ ص
(٢)
پيشگفتار مترجم
٧ ص
(٣)
مقدمه اي به بخش نخست
٩ ص
(٤)
ليبراليسم سياسي
١٣ ص
(٥)
از پروتستانتيسم ليبرال به کثرت گرايي ديني
١٨ ص
(٦)
کثرت گرايي ديني جان هيک
٣٤ ص
(٧)
کثرت گرايي ديني نجات شناختي
٣٨ ص
(٨)
کثرت گرايي ديني معرفت شناختي
٤٤ ص
(٩)
تجربه عرفاني
٤٦ ص
(١٠)
نظر آلستون درباره ارزش معرفتي تجربه ديني
٥٠ ص
(١١)
چالش معرفت شناختي کثرت گرايي ديني
٥٢ ص
(١٢)
ايرادهاي ديگر نسبت به هيک
٨٢ ص
(١٣)
بعد عملي دين
٨٢ ص
(١٤)
عدم تسامح کثرت گرايي
٨٤ ص
(١٥)
دين منحصر به امور شخصي شده است
٨٤ ص
(١٦)
پساتجدد
٨٦ ص
(١٧)
برنامه کثرت گروانه براي اصلاح اخلاق ديني
٨٨ ص
(١٨)
خلاصه
٩٠ ص
(١٩)
چرا مسلمانان بايد کثرت گرايي ديني فروکاهشي را رد کنند؟
٩٢ ص
(٢٠)
غير قابل قبول بودن شمول گرايي
٩٣ ص
(٢١)
مقدمه بخش دوم
٩٥ ص
(٢٢)
رد کثرت گرايي ديني فروکاهشي از سوي صوفي ها
١٠٤ ص
(٢٣)
فلسفه جاويدان و کثرت گرايي ديني
١١١ ص
(٢٤)
خلاصه گفتگو
١١٢ ص
(٢٥)
تعليقات بحث
١١٦ ص
(٢٦)
الف) کثرت گرايي ديني و جاودان خرد
١١٧ ص
(٢٧)
ب) عناصر انساني و الهي دين
١٢٠ ص
(٢٨)
ج) آيا تعاليم سنتي مسيحيت منسوب به خداوند هستند؟
١٢٢ ص
(٢٩)
د) تمايزات
١٢٣ ص
(٣٠)
ه)دلايل کثرت اديان
١٢٥ ص
(٣١)
و) هفت دليل بر بطلان نسبيت فرهنگي دين
١٢٦ ص
(٣٢)
تناقضهاي اعتقادي
١٣٤ ص
(٣٣)
تناقضهاي عملي
١٤١ ص
(٣٤)
نتيجه گيري
١٤٤ ص
(٣٥)
مردود شمردن کثرت گرايي ديني توسط فلاسفه مسلمان
١٤٨ ص
(٣٦)
کثرت گرايي ديني و متکلمان مسلمان
١٤٩ ص
(٣٧)
ا کفر
١٥١ ص
(٣٨)
2 شروط
١٥٢ ص
(٣٩)
3 وعيد
١٦٠ ص
(٤٠)
نتيجه گيري
١٦٤ ص
(٤١)
واژه نامه فارسي ـ انگليسي
١٧٠ ص
(٤٢)
واژه نامه انگليسي ـ فارسي
١٧٢ ص
(٤٣)
نمايه
١٧٤ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص

اسلام و کثرت گرايي ديني - لگنهاوزن، محمد - الصفحة ٤٧ - تجربه عرفاني

استيون تي كتيز[١] بيش از پيش مردود شمرده مي شود.[٢]

كتز اشاره مي كند كه تجربيات عرفا غالباً بسيار مخصوص است و بيشتر از ساختارهاي جزئي و تفصيلي باور در درون سنتهايي كه اين تجربيات منبعث از آن هستند حمايت مي كنند. طبقه بندي هايي كه تجربيات ديني را طوري تقسيم مي کنند كه مي توان چند گونه تجربه ديني مشترك در ميان اديان پيدا كرد، اهميت سهم مفاهيم و مقولاتي را كه به وسيله يك سنت ديني خاص براي تجربيات ديني خود فراهم مي کند ناديده انگاشته و بدان كم بها مي دهند. اگر حق با كتز باشد، شباهتهاي سطحي تجربيات ديني نمي تواند براي تقويت نظريه کثرت گرايي ديني مورد استفاده قرار گيرد؛ بلكه تفاوتهاي با اهميت تر ظاهراً ادعاي كثرتگرايان را مبني بر اينکه تعارضات ديني نهايي نيستند، رد مي کند.

هيك ديدگاه كتز را درباره كثرت نهايي تجربه هاي ديني مي پذيرد، ولي مدافع نوعي کثرت گرايي است كه در آن همه اين كثرتها را به گونه اي تلفيق كرده و توضيح مي دهد كه منشأ همه اين تفاوتها و كثرتها، شيوه هاي متفاوت تفكر و تأمل حقيقت نهايي[٣] است. هيك مي نويسد:

‌{واقعيت في نفسه پيش فرض ماست، نه به خاطر زندگي اخلاقي ‌]چنان كه كانت مي گويد]، بلكه به خاطر تجربه ديني و زندگي ديني، در حالي كه كه خدايان و نيز برهما، سونياتا و غيره كه از طريق عرفان شناخته مي شوند، تجليات پديداري حقيقت اند كه در قلمرو تجربه ديني


١- Steven T.katz

[٢] نك: مقالات كتز در Mysticism and Philosophical Analysis, New York: Oxford University press, ١٩٧٨. Mysticism and Religious Tradition, New York: Oxford University press. ١٩٨٣.

[٣]- Ultimate Reality