آستان مقدّست ايستاده ام ، به فرمانت گوش مي دهم . به فرمانبرداري از دستوراتت شتابانم . پيمان تو را بدون ترديد و تغييري نگاه مي دارم ؛ " أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْکُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ . . . " . [١]

لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ : اي مولاي من ، تو يکتا و بي همتايي . کسي هستي که همگان بايد ندايت را اجابت کنند و دعوتت را بپذيرند . نهاد همه متوجه حضرت تو است . صاحب و مُعطي نعمت هاي بي شماري . مالک آنچنان عزّتي هستي که خواري به حريمش راه ندارد . نيرويي هستي که نقصان نمي پذيري . نفوذت به همه جا رسيده . خدايي جز تو وجود ندارد .

آري اي مولاي من ، ندايت را مي پذيرم . دعوتت را با جان و دل قبول مي کنم . ستايش و نعمت براي تو است و آقايي و بي همتايي در خور شأن تو است .

اين است رمز تلبيه و سرّ لبيک که با اين شعار الهي ، وحدت و يگانگي پرستندگان خداي يگانه اعلام مي شود .

تلبيه گويان در عرصه گاه ميقات ، خود را به آسمان

[١] يس : ٦٠