آنجا جاي پرهيزکاران و پاکان است . آنجا جاي پذيرش هر کسي نيست . آنجا ايمان و اخلاص و توبه و انابه و عهد و پيمان به حقيقت ، وسيله قبولاندن انسان به درگاه حضرت يار است .

لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ ، آمدنت را در لباس آشنايي و آشتي خبر مي دهد . هجرتت را از تمام مفاسد و معايب و آلودگيها و زشتي ها اشعار مي دارد . آيا همين است ؟

لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ . . . ؛ يعني نهادم را از تنگناي ظلم و ستم و سرکشي به جهان نور و عدالت و خيرخواهي انتقال مي دهم .

در حال گفتن اين جملات ، انسان بايد در درون خود به معاني متعددي از : پاکي ، قدس ، خضوع ، خلوص ، خوف و خشيت و اجابت دعوت مولاي خود توجه پيدا کند .

برخويش مسلم بدارد که به يکتايي او معترف است و او را در مالکيت و ربوبيّت و قدرت و فضل و بخشايش و تدبير يگانه مي داند .

لَبَّيْکَ اللَّهُمَّ لَبَّيْکَ ، آري اي محبوب من ، اي مالک و