در صحراي عرفات ، قيافه ظاهر مردم ، و يکرنگي آنان در لباس و اداي مناسک و گريه و زاري و تضرع و دعاي آنان ، امکان تحقق وحدت را در بيش از يک ميليارد مسلمان نشان مي دهد و از اين طريق حجت خدا را بر مردم تمام مي کند که در کنار اين تفرقه و جدايي ملّت هاي اسلام ، که زمينه تسلّط دشمنان خدا بر همه چيز آنان است ، فرداي قيامت و در برابر نسل هاي بعد عذر قابل قبولي ندارند .

٥ ـ دور نمايي از دعاي عرفه

. . . ولا لعطائه مانع . . .

وجود مقدس حق ، کريم و رحيم و ودود و رحمان و معطي است . براي ذات او که عين صفات اوست ، نهايتي و حدّي نيست . چون عبد لياقت دريافت عطاي حضرتش را در خود ايجاد کند ، عطاي آن کريم به عبد مي رسد ، گر چه تمام موجودات هستي ، براي رسيدن عطاي او به عبد ، مانع شوند .

چه مانعي در برابر قدرت بي نهايت او تاب مقاومت دارد ؟ !