داشت، امامتي که خدا قرار مي دهد براي اين است دلها به سوي آن متوجه شود و پس از توجه دل، عقيده انسان و عمل و اخلاقش در سايه رهبري امام بر حق مستقيم گردد، تا در نتيجه، جهان پر از عدل و داد شود و بساط بيدادگري و ظلم و خيانت برچيده شود.

قرار دادن بيت به صورت مثابه، نيز بر طبق کشش نفساني انسان به محل امن و عدل مي باشد.

نفسي که طبيعتاً جوياي واقعيت است، اين جويايي مانند امام جويي است و توجه به چنين خانه اي که فطرت حق جويي و عدل را بيدار سازد، از کشش ها و خواسته هاي دروني آدمي و به سود وي مي باشد.

همانطور که مردمي به سوي شهوات و برتري جويي و محيط مناسب به آن مي گرايند، مردمي هم تحت رهبري فطرت و تربيت پيامبران مي کوشند تاارزشهاي انسان رابالا ببرند وقوي گردانند وخودرابه محيط خير و حق رسانند.

پس اينگونه انگيزه تعالي جويي و برتري خواهي، از خواسته هاي فطرت بلکه يگانه خواسته و جاذبه بشري است و خواسته ها و انگيزه هاي ديگر از ريشه هاي نفسي و حيواني برمي آيد.

للناس در آيه گويا اشاره به همان جهت انسانيت