چون از عرفات کوچ کند و رو به حرم آيد از اين اذن ثانوي به دخول حرم تفأل زند به قبول حجش و قربش به خداي خود و مأمون بودن از عذاب الهي ، چون به منا رسد رمي جمار کند . ملتفت باشد که باطن اين عمل ، دور کردن شيطان است .

باري چون حرم را وداع کند بايد در کمال تضرع و مشوش الحال باشد ، که هر کس او را ببيند ملتفت شود که اين شخص عزيزي را گذاشته و مي رود ؛ مثل گذاشتن حضرت ابراهيم ، اسماعيل و هاجر را ، و بناي او بر اين باشد که اوّل زمان تمکن باز برگشت به اين مکان شريف نمايد و بايد دائم ملتفت ميزبان خود باشد که مبادا به بي ادبي او را وداع نمايد ، که ديگر او خوش نداشته باشد اين ميهمان ابد الآباد به خانه او قدم گذارد ، اگر چه اين ميزبان سريع الرضاست ليکن مراعات ادب تا جايي که در قدرت است بايد از اين طرف باشد .

پايان