هنوز هيچ يك از حاضران از مسجد بيرون نرفته بودند، كه جبرئيل عليه السلام از جانب خداوند آيه فوق را براى پيامبر آورد. نكته ديگر آن كه، ولايت به معناى محبت و دوستى، نصرت و يارى و تصرف و سرپرستى آمده است؛ اما در آيه مذكور خداوند براى امت اسلامى اشخاصى را به عنوان «ولى» معرفى فرموده كه ولايت بر امت را منحصر به آنان دانسته است؛ و مى‌دانيم كه مقصود از كلمه «ولى» در اين آيه نمى‌تواند معناى دوست و ياور باشد. زيرا دوستى مؤمنان منحصر به پيامبر و كسى نيست كه در ركوع زكات داده است، بلكه شامل همه افراد با ايمان است؛ چنان كه مى‌فرمايد: «وَالْمُؤْمِنوُنَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِعْضُهُمْ اوْلِياءُ بَعْضٍ» «١» بنابراين، از اين كه ولايت را ويژه اشخاص خاص قرار داده است، فهميده مى‌شود كه مقصود از آن، ولايت به معناى سرپرستى و ولى امرى است. امامان دوازده‌گانه در گفتار پيامبر صلى الله عليه و آله: دانشمندان اهل سنت در كتابهاى معتبر خود، از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند كه امامان پس از او دوازده تن مى‌باشند. به طور مثال، در صحيح مسلم، از جابر بن سمره، از پدرش، از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه فرموده: «دين اسلام همواره تا روز بازپسين پابرجاست و دوازده تن كه همگى از قريش خواهند بود، مقام جانيشينى من و ولايت بر شما را بر عهده خواهند داشت. «٢»