منشأ عصمت از اشتباه‌ مصونيت از اشتباه، ناشى از نوع بينش پيامبران است. اشتباه در انجا رخ مى‌دهد كه انسان به طور مستقيم به واقعيت‌هاى عينى نرسد، بلكه از راه محاسبه‌هاى ذهنى كم و بيش با آنها آشنا شود. همان گونه كه حواس ما به طور مستقيم با جهان خارج ارتباط ندارد و عقل نيز غالب فعاليت‌هايش روى داده‌هاى حسى است. پس امكان اشتباه وجود دارد. اما پيامبران الهى از درون خود با كمك نيروى وحى، با واقعيت هستى ارتباط و اتصال دارند و چون در متنِ واقعيت، اشتباه رخ نمى‌دهد، پس در ارتباط ايشان با آن نيز اشتباهى صورت نمى‌گيرد. تفاوت نوابغ و پيامبران‌ از همين جا، مى‌توان به تفاوت پيامبران و نوابغ پى برد. نوابغ افرادى هستند كه نيروى‌تفكر و حسابگرى قوى دارند يعنى از راه حواس خود با اشياء تماس مى‌گيرند و به كمك نيروى عقل حسابگر خود، بر روى فرآورده‌هاى ذهنى خود كار مى‌كنند و به نتيجه‌هاى تازه مى‌رسند و گاهى خطا مى‌كنند، اما پيامبران الهى علاوه بر برخوردارى از نيروى خرد و انديشه و حسابگرى‌هاى ذهنى به نيروى ديگرى به نام «وحى» مجهزند. نبوغ نوابغ، مربوط به نيروى فكر و انديشه بشرى آنان است ولى فوق العادگى پيامبران، مربوط به نيروى وحى است كه آنان را با واقعيت هستى ارتباط مى‌دهد. چرا پيامبران بايد معصوم باشند؟