ما را مى‌خواند و هنگامى كه آن سختى را از او برطرف كنيم، برود آن چنان كه گويى اصلًا ما را براى رفع سختى‌اى نخوانده است. «حَتى‌ اذا كُنْتُمْ فى‌ الْفُلْكِ ... جاءَتْها رَيْحٌ عاصِفٌ وَ جاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكْانٍ وَ ظَنُّوا انَّهُمْ احيطَ بِهِمْ دَعَوُاللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ لَئِنْ انْجَيْتَنا مِنْ هذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرينَ.» «١» زمانى كه در كشتى قرار مى‌گيريد ... ناگهان طوفان شديدى مى‌وزد و امواج از هر سو به سراغ آنها مى‌آيد و گمان مى‌كنند كه هلاك خواهند شد، در آن هنگام خدا را از روى اخلاص مى‌خوانند كه: اگر ما را از اين گرفتارى نجات دهى، حتماً از سپاسگزاران خواهيم بود.