ج- انسان الهى، دنيا را گذرگاه خود مى‌داند كه به دنبال هدفى والا و ارزشمند، از آن عبور مى‌كند و مى‌خواهد در پهنه گسترده دنيا توشه راه درازى را كه تا مقصد در پيش روى دارد، تهيه ببيند تا با توشه تقوا و عمل صالح به سوى خداوند حركت كند. انسان الهى در تلاشى پيگير، از هر امرى در جهت رشد خويش بهره گرفته و نعمت و بلا را نردبان رشد خود مى‌سازد. با اندكى بررسى و دقت متوجه مى‌شويم كه جهان‌بينى الهى، هر سه مشخصه جهان‌بينى ايده‌آل را داراست؛ در حالى كه جهان‌بينى غيرالهى، حتى يكى از آن مشخصه‌ها را ندارد! جهان‌بينى ايده‌آل‌ وقتى آدمى متوجه جهانى مى‌شود كه در آن زندگى مى‌كند، به ناچار آن را به گونه‌اى تفسير و از آن نوعى برداشت خواهد كرد. با توجه به تأثير مستقيم و فراوانى كه اين برداشت و جهان‌بينى بر رفتار انسان مى‌گذارد، لازم است با ويژگى‌هاى يك جهان‌بينى برتر و ايده‌آل آشنا شويم. جهان‌بينى ايده‌آل، براى شناسايى عالم هستى، بايد ملاك و معيارى داشته باشد كه جهان را آن گونه كه هست، نشان دهد. مهمترين ويژگى‌هاى جهان‌بينى برتر و ايده‌آل عبارتند از: الف- استوارى بر پايه برهان و استدلال عقلى؛ ب- هماهنگى با نهاد و سرنوشت انسان؛ ج- اميد و آرمان دهى و مسؤوليت آفرينى براى انسان‌ با توجه به معيارهاى فوق، بايد دو جهان‌بينى مادى و الهى را سنجيد تا معلوم شود كدام يك از آنها ويژگى‌هاى جهان‌بينى ايده‌آل را دارا بوده و كدام‌