زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٨٢

٤. سكينه دختر امام حسين (ع)
سكينه دختر امام حسين (ع) از بانوانى است كه در كربلا حضور داشت و سپس همراه ديگر بانوان اهل بيت به اسارت رفت. نام او آمنه و نام مادرش رباب بود. «١» او از زنان بزرگ اهل بيت (ع) است. صفات كمال و خصال نيك و پسنديده او شهرت داشت. ايمانش به مرحله كمال و اطمينان قلبى رسيده بود و لقب سكينه يادآور سكون و وقار اوست.
بانو سكينه مرواريدى در صدف قداست و گوهر جهان افروزى از خزانه ولايت بود. مربى او خامس آل عبا، سيدالشهداء (ع) بود. با گوش جان تعاليم پدر را فرا گرفت و در ميدان علم و عمل پيش تاخت تا به مرحله‌اى رسيد كه جز به عالم قدس و فناء فى اللَّه توجه نداشت.
زهد مى‌ورزيد و به عبادت حق تعالى و مناجات و راز و نياز با او مشغول و غرق در انوار جلال و جمال الهى بود. امام حسين (ع) درباره شأن سكينه فرمود:
امَّا سُكَيْنَةُ فَغالِبٌ عَلَيْهَا الاسْتِغْراقُ مَعَ اللَّهِ تَعالى‌. «٢» سكينه، غرق شدن با ذكر خداى تعالى بر او غلبه دارد.
بانو سكينه در دوران جوانى در كربلا حاضر شد. همراه پدر و برادرانش و ديگر افراد اهل بيت در آن حادثه دردناك حضور يافت. امام حسين (ع) به سكينه محبت خاصى داشت و درباره او و مادرش رباب فرمود: «آن خانه‌اى را دوست دارم كه سكينه و رباب در آن باشند. «٣»» بانو سكينه، كه مصيبت ديده شوهر، برادران، عموها و عموزادگان خود بود، هنگام آخرين وداع امام حسين (ع) نتوانست وداع را تحمل كند؛ با اشك روان، اندوه‌بار و حيران بر پدر مى‌نگريست. آن حضرت با مشاهده دخترش فرمود:
اى سكينه! پس از من به زودى گريه تو بسيار خواهد بود، آن گاه كه مرگ، مرا دريابد، تا روح در كالبد من است با اشكى كه از حسرت مى‌ريزى دل مرا مسوزان. پس آن گاه كه كشته شدم، اى بهترين زنان، تو به كارى كه انجام مى‌دهى عزادارى سزاوارترى. «٤»