زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٣٢
راز اين حقيقت در اين نهفته است كه انسان تركيبى از دو بُعد جدايىناپذير جسمى و روحى است، لذا در برنامهريزى براى پاسخگويى به نيازهاى انسان اگر تمام توجه به يك بعد انسانى باشد به طورى كه از بعد ديگرش غفلت گردد، بىگمان آن برنامهها در عمل موفق نيست و كارآيى لازم را نخواهد داشت و شكست خواهد خورد.
بر اين اساس، قرآن كريم توجه به دنيا و آخرت و تأمين خواستهها و نيازهاى دنيوى و اخروى را توأم با هم خواستار شده و به مؤمنان چنين دستور داده است:
[ ٧٧ ])
در آنچه خدا به تو داده، سراى آخرت را طلب كن و [نيز] بهرهات را از دنيا فراموش مكن! يعنى گرچه تلاش در راه تحصيل زندگى جاويد آن جهانى بايد هدف برتر و مهمتر در زندگى باشد، ولى اين نبايد به قيمت ناديده گرفتن زندگى دنيوى به عنوان هدف ابتدايى و مهم به دست آيد، كه در اين صورت شخص مغبون مىشود و از بخشى از زندگى يعنى بهرههاى حيات دنيوى محروم مىگردد.
ما در اين فصل براى توضيح بيشتر درباره عينيت ديانت و سياست، ابتدا به ريشه تاريخى جدا انگارى سياست از ديانت اشارهاى گذرا خواهيم داشت و سپس ادله اسلامى بر وحدت دين و سياست و تفكيك ناپذيرى ميان آنها را بيان مىكنيم.
پيشينه جدا انگارى سياست از ديانت واژه «سكولاريسم» برگرفته از واژه لاتينى Secularis است. اين واژه داراى معانى و يا معادلهاى بسيارى از قبيل دنياگرايى، دنيازدگى، جدا انگارى دين و دنيا و عرفىگرايى است؛ ولى در يك تعريف نسبتاً جامع و مصطلح، سكولاريسم عبارت است از: گرايشى كه طرفدار و مروّج حذف دين يا بىاعتنايى به آن و به حاشيه راندن نقش آن در عرصههاى مختلف حيات انسانى، از قبيل سياست، حكومت، علم، عقلانيت، اخلاق و ... است.
سكولاريسم در اين معناى مشخص، عمدتاً يكى از ويژگيهاى تمدن و فرهنگ دورههاى جديد و از مؤلّفههاى مدرنيته غربى محسوب مىشود. «١»