على (ع) افتاد كه آن حضرت در جنگ صفين به سليمان گفته بود: سليمان، تو از كسانى هستى كه به انتظار شهادت به سر مى‌برى و هرگز تغييرى در عهد و پيمان خود نمى‌دهى. سليمان در حالى كه نفسهاى آخر را مى‌كشيد، آرام جمله‌اى را بر زبان راند:
«فزت و ربِّ الكعبه» به خداى كعبه سوگند كه رستگار شدم. «١» مسيب بن نجبه پس از شهادت سليمان، فرماندهى بازمانده توّابين را به عهده گرفت و دليرانه همراه يارانش به نبرد پرداخت و سرانجام او نيز به شهادت رسيد. «٢» عبدالله بن سعد پس از شهادت مسيب بن نجبه، پرچم فرماندهى را به دست گرفت و با گروه اندك بازمانده توّابين به نبرد با دشمن پرداخت. در اين زمان، سه پيك از سوى مداين به عين الورده آمدند و به توّابين خبر دادند كه شيعيان مداين و بصره در بين راه هستند و آنها به پيكار خود ادامه دهند تا نيروهاى كمكى به آنجا برسد. «٣» عبدالله بن وال، پس از شهادت عبدالله بن سعد، فرماندهى توّابين را به عهده گرفت و پس از شهادت او رفاعة بن شدّاد فرمانده توّابين شد. توّابين با پايدارى، نبرد را تا شب ادامه دادند. رفاعه وقتى به شمار اندك ياران مجروح و خسته خود نگريست، ديگر اميدى به ادامه جنگ نيافت. توّابين شبانگاه از عين الورده عقب‌نشينى كردند و پس از پيمودن راههاى طولانى به قرقيسياء رسيدند.