پسر شهيد ... را قرين رحمت كن. خدايا تو را شاهد مى‌گيريم كه ما بر دين و راه آنها بوده، دشمن قاتلانشان و دوست دوستدارانشان هستيم. «١» توابين يك شبانه روز در كربلا به گريه و زارى پرداختند و پيوسته بر امام حسين (ع) و ياران باوفايش درود فرستادند. «٢» اين ديدار بر كينه آنان نسبت به قاتلان امام افزود «٣» و اراده‌شان را به نبرد و انتقام يا شهادت در آن راه، تقويت كرد. «٤» «سليمان دستور حركت داد. هيچ كس حركت نمى‌كرد مگر اينكه قبر امام حسين (ع) را زيارت كند و بر او رحمت فرستد و آمرزش بخواهد ... ازدحام بر قبر حسين (ع) حتى بيشتر از ازدحام بر حجر الاسود بود. «٥» سپاه توّابين در وداعى جانسوز با امام حسين (ع) در كنار قبر آن حضرت از خداوند مى‌خواستند تا آنها را كه سرزمين، اموال و خانواده‌شان را ترك كرده، عازم جهاد با فاسقان بودند ببخشايد و شهادت را نصيبشان گرداند. «٦» همه رزمندگان پس از وداع با امام حسين (ع)، به سوى دمشق حركت كردند.
سليمان در كنار قبر آن حضرت گفت: حمد خدايى را كه اگر خواسته بود، ما را نيز ... شهادت با حسين (ع) داده بود. خدايا! اكنون كه ما را از شهادت با وى محروم داشتى، از شهادت پس از او محروم مدار. «٧»