تشكيل سقيفه بنى ساعده، و تلاش گسترده براى دور نگه داشتن على بن أبى طالب (عليه السلام) از قدرت، مخالفت او با نتايج سقيفه و عدم بيعت، نامشروع دانستن روش خلافت، چند دستگى صحابه، فزونى نفوذ امويان، بويژه در دوره عثمان، بروز دشمنيهاى قبيلگى پس از مرگ عثمان، خلافت امير المؤمنين (عليه السلام)، تشديد دشمنيها و مخالفتهاى تمامى دشمنان سابق، بهمراه طبقه جديدى از مخالفين متنوّع، جنگهاى وحشتناك درونى اين دوره، جمع كثيرى از صحابه و تابعين را، به ناكثين و قاسطين و مارقين و قاعدين، و أهل كوفه، و أهل حجاز، و أهل بصره، و أهل شام و خوارج تبديل نمود، و در پايان پيروزى از آن معاويه و حزب اموى طرفدار او بود، كه نزديك به يك قرن در دار الاسلام حكم راندند، اين حوادث و وقايع بود كه زمينه را براى زدودن فضائل دسته‌اى، و بزرگ جلوه دادن فضائل اندك دسته ديگرى، و فضل تراشى براى جمعى ديگر را فراهم نمود. به‌رغم اختلاف ديدگاههاى دينى و سياسى و اجتماعى أهل حديث و فقيهان، و بسيارى از صحابه و تابعين، با دستگاه خلافت اموى، ليكن همگى به گونه‌اى، و به تناسب با مراتب توانائى خود و قوّت فضيلت، در صدد تغيير انتساب فضائل على (عليه السلام) بودند، جمعى به انكار، جمعى به كم رنگ كردن، جمعى به شركت دادن ديگران در فضيلت، تا از حالت اختصاصى بدرآيد، گروهى به قلب حقيقت، و انتساب فضيلت به فلان صحابى و جز اين راهها، ليكن تمامى اين روشها به تنهايى نمى‌توانست جهانى از فضائل غير قابل انكار آن حضرت را از يادها بزدايد، بويژه آن كه تناقض‌گويى و ناآگاهى بسيارى از وعّاظ السلاطين و محدّثين خود فروخته، و يا امتناع گروهى از آنان از جعل حديث، مانع از اجراى سياست امويان گرديد، از اين‌رو معاويه به سلاح قدرت اجرايى و حكومتى خود پناه جسته، و نخست حكم ممنوعيت نقل فضائل آن حضرت را در سرتاسر دار الاسلام به اجرا گذاشت، و در راه انجام آن شدّت عمل بخرج داد، و مخالفين را با شمشير از ميان برداشت، و سپس در دومين مرحله، براى‌