فرمانده قرارگاه مرکزی رمضان در ادامه خاطرنشان کرد که درصورت تحقق اهداف یادشده به رهبرداری از میدانهای نفتی کرکوک و صدور نفت از ایستگاه تلمبه خانه زبیر به عربستان قطع و تمام امکانات صدور نفت از کشور عراق سلب خواهد شد. ضمن آنکه برای سلب امکان انتقال نفت میدانهای جنوبی از مسیر خط استراتژیکی به کشور ترکیه انهدام psi الزامی می باشد.

در پایان این نامه نتیجهگیری شده است: «درصورتیکه به رهبرداری جدید و قدیم در منطقه شمال و تلمبه خانه psi و ایستگاه تلمبه خانه زبیر در جنوب عراق منهدم گردند کلیه صادرات نفت عراق از مسیرهای ترکیه - سوریه و عربستان سعودی قطع و کشور عراق را مجبور خواهد ساخت که فقط ازطریق ناوگان زمینی که ظرفیت فعلی آن دویستهزار بشکه در روز از مسیر اردن می باشد اقدام به صدور نماید، ضمناً با انهدام هدفهای یادشده فقط پالایشگاه الدوره که ظرفیت آن هشتادهزار بشکه در روز بوده و نفت خود را علاوه بر خط لوله k-٢ از عینالزاله و یوتمه و نفتخانه نیز دریافت مینماید با ظرفیتی کمتر ادامه کار دهد و کلیه پالایشگاههای مهم عراق به علت قطع تغذیه نفت خام ازطریق لوله عملاً از سرویس خارج میگردد.»[١]

١. فرماندهی یگانهای ارتشی مستقر در جبهه های غرب و شمال غرب و قرارگاه عملیاتی نجف٢ سپاه پاسداران با اشاره به تحرکات اخیر نیروهای عراقی در جبهه های مذکور، درباره استفاده ارتش بعثی از نیروهای فرسان[٢] و ضدانقلاب، اعزام نیروهای گشتی رزمی و احتمال حمله به مناطق عملیاتی والفجر٢، والفجر٣ و منطقه مهران هشدار دادند. علاوه براین هواپیماهای عراقی امروز، مواضع گردان١٩٩٥ را بمباران کردند.

[١] ٢. سند شماره ١٨١٦٥٩ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از واحد اطلاعات قرارگاه مرکزی رمضان به اطلاعات قرارگاه مقدم رمضان، ٨/٣/١٣٦٥.

[٢] حدفاصل مهران تا دهلران یک محور مواصلاتی به طول حدود یکصد کیلومتر وجود دارد که غرب و جنوب را به هم وصل میکند. این جاده در زمان جنگ تقریباً خط دوم جبهه در این منطقه به حساب می آمد. بسیاری از مردم جنگزده و آواره دهلران در روستاهای متروکه در مسیر این جاده، اسکان گرفته بودند. این مردم، تا حدی به عنوان نیروهای پدافندکننده، نقش مهمی داشتند. ضمن اینکه جوانانشان در جبهه های مهران و دهلران مشغول دفاع بودند. این خانوادهها نیرویی دلگرمکننده برای رزمندگان مستقر در خط به شمار می آمدند. ارتش رژیم بعث عراق که از آغاز جنگ به هر طریق قصد ازبینبردن آرایش این روستاها را داشت، اقدام به به کارگیری تعدادی از عناصر مزدور کرد. این عوامل از کردهای عراقی یا برخی عشایر عرب ضدانقلاب مناطق جنوبی کشور بوده و ازنظر جسمی، تنومند و توانا و با شرایط آبوهوای کوهستانی منطقه آشنا بودند. دستگاه استخبارات عراق از سال ١٣٦٣، با سازماندهی این افراد یک تشکیلات سیاسی به نام گروه فرسان ایجاد کرد. این گروه چریکی به صورت پارتیزانی عمل می کردند و هدف آنها ضربه زدن به روستائیان و رزمندگان بود. روش کارشان این بود که افراد را دستگیر می کردند، اگر می توانستند آنها را به صورت اسیر تحویل عراقی ها میدادند، در غیر این صورت آنها را میکشتند و یک گوش آنها را میبریدند و به عنوان سند و مدرک، تحویل عراقی ها میدادند و در قبال آن پول دریافت می کردند. لذا به گروه گوشبرها نیز معروف بودند.