جیرهبندی مواد مصرفی به خصوص مواد خوراکی توانست تا حد زیادی از افزایش قیمتها جلوگیری کند، هرچند این اقلام در بازار سیاه به ای بالایی داشتند. نرخ تورم و بیکاری درحال افزایش بود و دولت باوجود کسری بودجه تلاش میکرد تا مردم را از آثار اقتصادی ناشیاز کاهش به ای نفت دور نگه دارد. این درحالی بود که مدیریت اقتصادی جنگ نیاز به درآمدهای ارزی برای تأمین هزینه های جنگ و معیشت مردم و حصول فوری درآمدها داشت. ازاینرو، دولت بر اخذ مالیاتها بیشتر تمرکز کرد. مردم، کارکنان ادارات دولتی و حتی کارگران کارخانجات برای کمک به دولت اقداماتی را انجام دادند؛ کارکنان دولت یک روز از حقوق خود را برای پشتیبانی از جنگ اختصاص دادند و کارگران حمایت خود را برای تغییر خط تولید کارخانه ها به تجهیزات نظامی اعلام کردند. بدینترتیب بستر و زمینه برای خوداتکایی و رشد اقتصادی فراهم آمد.

در مقابل، اقتصاد عراق در وضعیت بدتری از حیث درآمدهای نفتی به سر میبرد. عراق هم باید همزمان به تهیه ملزومات جنگی و ارزاق مردم اقدام میکرد. این کشور تا مدتها هزینه توسعه اقتصادی و هزینه های جنگ با ایران را از ذخایر ارزی ٣٥ میلیارد دلاری خود تأمین میکرد به طوریکه در سال ١٣٦٥، ذخایر ارزی این کشور رو به اتمام بود و از طرفی طلبکاران بین المللی صبر خود را از دست داده و مطالبات آنها، عراق را در وضعیت بغرنجتری نسبت به ایران قرار میداد. بنابراین مقامات عراقی ناچار به اجرای برخی برنامههای ریاضتی شدند، به خصوص که درپی شکست نظامی از ایران کشورهای عرب که حامیان مالی عراق بودند، برای ادامه حمایتهای خود از آن کشور تمایل کمتری داشتند و برخی کشورهای غربی و آسیایی از سرمایهگذاری در عراق یا خودداری کردند یا درباره آن دچار ابه ام شدند. مقامات عراق با سفر به کشورهای طلبکار، تلاش کردند تا مهلت بیشتری را برای بازپرداخت بدهیهای خود کسب کنند؛ ازجمله طه یاسین رمضان معاون اول نخستوزیر عراق، به هند رفت تا با مقامات این کشور درمورد بازپرداخت وامهای معوقه به میزان ٦٨ میلیون دلار گفتوگو کند. گفتنی است سایر کشورها نظیر ترکیه، هند، ژاپن، یوگسلاوی و آلمانغربی نیز در تعامل اقتصادی با عراق دچار مشکل بودند.

مکاتبات ایران و عراق با دبیرکل سازمان ملل متحد

در طول دوره این کتاب (١٠/٢/١٣٦٥ تا ١٤/٣/١٣٦٥) ایران سه یادداشت برای دبیرکل سازمان ملل ارسال کرد که در نامه اول به جزئیات بمباران هوایی عراق در مرکز شهر باختران و حومه آن در روز ٩/٢/١٣٦٥ و در نامه دوم به جزئیات حملات هوایی و توپخانهای عراق به شهرهای مریوان و باختران اشاره و درخواست کرد تا تیم تحقیق سازمان ملل متحد گزارشی از این حملات برای شورای امنیت تهیه کند. در سومین نامه نیز جزئیات حملات شیمیایی عراق به مناطق امیرآباد و گوگان در حومه مهران تشریح شد.

عراق نیز در این مدت ٤ نامه برای دبیرکل سازمان ملل ارسال کرد. نامه اول عراق (١٠/٢/١٣٦٥)