پنج رساله - ابن سينا - الصفحة ١١ - پيشگفتار مهدى محقق

داشته از مهمترين موضوعاتى بوده است كه استادان دانشكده الهيّات پاريس را مدّتها به خود مشغول داشته است. [١] على رغم توجّه شديد اروپائيان به آثار فلسفى ابن سينا و بحث و فحص در مطالب آن، در عالم اسلام خاصّه در حوزه‌هاى علمى اهل تسنّن موج شديدى بر عليه او برخاست، تا به جايى كه سنّت فلسفى او را شومى روزگار محسوب داشتند [٢] و شفاى او را شقا [٣] و خوانندگان آن را بيمار خواندند [٤] و كذب ابن سينا را حتّى‌

[١] مقدّمه كتاب الشفاء، المنطق، المدخل، صص ٣١- ٣٥. كتاب الشفاء در لاتينى به اشتباه‌Liber sufficientiae خوانده شده. براى آگاهى بيشتر رجوع شود به مقاله دالورنى‌M .T .d ,Alverny تحت عنوان: يادداشتهايى درباره ترجمه‌هاى آثار ابن سينا در قرون وسطى در مجلّه اسناد تاريخ انديشه و ادب قرون وسطى [AHD[ به نقل از كتاب ارسطو و اسلام تأليف پيترزF .E .Peters )دانشگاه نيوريوك، ١٩٤٨ م.)، ص ١٠٥ و همچنين مقاله آقاى دكتر يحيى مهدوى تحت عنوان: «از هزاره‌اى به هزاره ديگر» كه در مجلّه آينده سال هشتم شماره ٥، ١٣٦١ ه ش. ص ٣٠٢- ٣٨٦ چاپ شده است.

[٢] ابيات زير ناظر به همين معنى است: