فلسفه در قرون نخستين از قداست و شرافت خاصّى برخوردار بود و با طبّ عديل و همگام پيش مى‌رفت، فلاسفه خود اطبا بودند و طبيبان هم فيلسوف تا بدانجا كه فلسفه را طبّ روح و طبّ را فلسفه بدن به شمار آوردند. ابن سينا كتاب پزشكى خود را با نام متناسب با فلسفه يعنى قانون و كتاب فلسفى خود را با نام متناسب با طبّ شفا ناميد.

شب‌ها كه به درس مى‌نشست به ابو عبيد جوزجانى كتاب شفا در فلسفه و به ابو عبد اللّه معصومى كتاب قانون در طبّ را درس مى‌داد و اين روش آميختگى طبّ و فلسفه تا دوره‌هاى بعد ادامه داشت چنان كه ابو الفرج على بن الحسين بن هندو به نقل از صاحب تاريخ طبرستان در مجلس درس خود در طبرستان از سوئى فلسفه سقراط و ارسطو و از سوئى ديگر پزشكى بقراط و جالينوس را درس مى‌داد از اين روى او در قصيده‌اى كه مجلس درس خود را صياقل الالباب مى‌خواند كه در آن عروس‌هاى ادب به جلوه‌گرى مى‌پردازند گويد:

و دارس فلسفة دقيقة

و دارس طبّا نحا تحقيقه‌

من علم سقراط و رسطاليس‌

و علم بقراط و جالينوس‌