از مميّزات اين دوره تساهل و تسامح در اظهار نظر علمى بود دانشمندان انديشه‌هاى مخالف را تحمّل مى‌كردند و مجال ردّ و نقض و شكوك و ايراد را باز مى‌گذاشتند. براى مثال مى‌توان داستان ابو الحسين سوسنگردى را ياد كرد كه مى‌گويد: من پس از زيارت حضرت رضا (ع) به طوس، نزد ابو القاسم كعبى به بلخ رفتم و كتاب الانصاف فى الامامة اين قبه رازى را به او نشان دادم. او كتابى به نام المسترشد فى الامامة در ردّ آن نوشت سپس من آن را به رى نزد ابن قبه آوردم او كتابى به نام المستثبت فى الامامة را نوشت و المسترشد را نقض كرد و من آن را نزد ابو القاسم آوردم او ردّى بر آن بنام نقض المستثبت نوشت و چون به رى برگشتم ابن قبه از دنيا رفته بود. و بر همين پايه دانشمندان معتقد بودند كه مطالب علمى در پهنه عرضه بر مخالفان و ميدان ردّ و ايراد صفا و جلوه خود را پيدا مى‌كنند چنان كه ناصر خسرو گفته است:

با خصم گوى علم كه بى‌خصمى‌

علمى نه پاك شد نه مصفّا شد

زيرا كه سرخ روى برون آمد

هر كو به سوى قاضى تنها شد