[مصر] قرار داد با اين اختلاف كه در حكمة العروضية بعضى از فصول كوتاه‌تر است و بعضى از مباحث بدون اينكه سقطى باشد مذكور نيست و شماره فصول بدون اينكه عنوان مبحثى ذكر شده باشد با حروف ابجد نموده شده است مثلا «فصل ج من آ» و «فصل د من آ» و غيره. ظاهرا مقصود از «آ» إلهيات بوده است.

اما از اول ورق ٨٢ تا آخر ٨٤ كه آخر نسخه و كتاب است ظاهرا قسمتى از آخرين بحث إلهيات راجع به عقول و افلاك است و عبارة متفاوت از نجاة ...

ربط اين نسخه‌ها و حكمة العروضية با كتاب نجاة- در اينكه قسمت منطق اين نسخه قسمتى است از منطق حكمة العروضية شبهه‌اى نيست، زيرا در آخر كتاب «فوانيطيقى فى الشعريات» چنين تصريح شده است:

«و ليكن هذا كفاية فى غرضنا من اختصار المنطق، و قد علمناها للشيخ الكريم أبى الحسن أحمد بن عبد اللّه العروضى أيده اللّه، لما التمس و على الوجه الذي التمس؛ و اللّه المحمود و هو حسبنا.» منطق حكمة العروضية جز قسمتى از كتاب سوفسطيقى كه عين قسمت مغالطات كتاب نجاة است (ص ١٤١ تا ١٧ از نجاة چاپى [مصر])، متفاوت از منطق كتاب نجاة و مفصل‌تر از آنست. چنان كه در زير عنوان رساله الموجزة فى اصول المنطق يادداشت كرده‌ايم به اتكاء قرينه‌اى كه در آن جا ذكر خواهد شد مى‌توان حدس زد كه باب البرهان آنجا قسمتى از منطق حكمة العروضية