سرمايه‌هاى علمى ايرانيان تا زمانهاى بعد در گنج خانه‌ها و كتابخانه‌ها نگهدارى مى‌شده و مورد نسخه‌بردارى و استفاده قرار مى‌گرفته است. ابن طيفور در كتاب بغداد خود از مردى به نام عتّابى نقل مى‌كند كه كتابهاى فارسى كتابخانه‌هاى مرو و نيشابور را استنساخ مى‌كرده و وقتى از او پرسيدند چرا اين كتابها را بازنويسى مى‌كنى او پاسخ داد:

«معانى و بلاغت را فقط در فارسى مى‌توان يافت زبان از ماست و معانى از آنان است.» و همين امر را از زبان ابن هانى اندلسى مى‌شنويم كه مردى را مى‌ستايد كه معانى و مفاهيم ايرانى را در جامه لفظ عربى حجازى عرضه مى‌داشته است:

و كان غير عجيب أن يجي‌ء له‌

المعنى العراقىّ فى اللّفظ الحجازىّ‌