پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٦ - تكامل مسير تاريخ
به همين خاطر يزيد دهها هزار سرباز به فرماندهى «مسلم بن عقبه» يا آنطور كه مسلمان او را ناميده بودند «مسرف»- به خاطر اسراف و زياده روى در كشتار و تجاوزش بر اهل مدينه رسول اكرم صلى الله عليه و آله واصحاب و تابعين او و هتك نواميس ايشان- به مدينه فرستاد. امّا مردم مدينه تسليم نشدند. بلكه نبردى شهادت طلبانه را به ثبت رساندند. پيكارى تازه كه از ابا عبداللَّه الحسين آموخته بودند.
بدينسان كربلا سرآغازى بود كه درپى آن جنبشها و انقلابهاى فراوانى به پا خواستند. آشكارترين آنها جنبشهايى بودند كه نوادگان امام حسن عليه السلام از جمله نوادگان و فرزندان حسن المثنّى- كه در نبرد كربلا مجروح گشت و پس از درمان، بهبودى يافت- و علاوه بر آن دايى زادهها و خاله زادههاى وى برپا نمودند.
اين سادات حسنى برپا كننده جنبشها و نهضتهاى پياپى بودند- كه از آنها يادى نمىشود- امّا حكومتهاى زمان، اين انقلابيون را در زندانهاى دهشتناكى حبس مىكردند. اين زندانها عبارت بودند از سياهچالهاى تاريك و مخوفى كه روز و شب در آن تشخيص داده نمىشد و ايشان براى تميّيز اوقات شرعى از ميزان قرائت قرآن كريم بهره مىجستند. يعنى ايشان به عنوان نمونه ٨ جزء از قرآن را مىخواندند تا زمان نماز ظهر برسد و ٨ جزء ديگر، تا هنگام نماز مغرب شود. و اينچنين شب و روز را درك مىنمودند؛ يا اگر مردى از ايشان درمىگذشت، دفن نمىشد بلكه جسدش تا متلاشى شدن رها مىگشت.
سپس فرد ديگرى فوت مىكرد و همين طور يكى پس از ديگرى