پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٤٧ - امام حسين عليه السلام محور حكمت آفرينش

امر پى مى‌بريم كه امام حسين عليه السلام محورى است اساسى در حكمت آفرينش و اينكه ناگزير چنين انسانى بايد بيايد و با خون پاكش سرفصل زندگى انسان را بنگارد و به فضل آن اراده‌اى كه سيّدالشّهدا را وادار نمود تا با گشاده رويى به رويارويى با امواج مرگبار بپردازد ناگزير بايد حماسه كربلا، كليد وجود آفرينش گردد. اراده آن امام شهيد به گونه‌اى بود كه هرچه مصائب بر او فزونى مى‌يافت و هرچه زخمهاى وارده‌بر كالبد مباركش‌بيشتر مى‌شد، به‌همان مقدار صورت بزرگوارش از شادى و سرور مى‌درخشيد؛ چرا كه او بنده فرمانبردار خدا بود واندك اندك به پروردگارش، پروردگار عزّت و قدرت نزديك مى‌شد.

بنابراين، آن اراده همان راز آفرينش انسان است. زيرا اگر اراده راست پيشگان و مشيّتى كه خداوند، پيامبران و بندگان صالحش را بدان آزمايش نمود، وجود نداشت هرگز دراين آفرينش حكمتى نمى‌بود.

پس خداوند متعال انسان را براى فساد كردن در زمين و خونريزى- آن گونه كه فرشتگان گمان بردند- نيافريد. زيرا خداوند آنچه را كه فرشتگان از آن آگاه نبودند، مى‌دانست و با دانش ازلى خود مى‌دانست كه از ميان فرزندان آدم و از بين اين خاك و گوشت واعصاب، روزى انسانهايى رشد مى‌نمايند كه به والاترين درجات ارتقا مى‌يابند. تا جائيكه جبرئيل عليه السلام در مورد آن درجات مى‌فرمايد:

«وَلَوْ دَنَوْتُ أَنْمُلَةً لَاحْتَرَقْتُ.» [١]

«اگر به اندازه سرانگشتى نزديك مى‌شدم،