پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٣ - امام حسين عليه السلام، آن شهيد شاهد

سكوت در برابر طاغوتيان و اينكه دستبوس دستى باش كه نمى‌توانى آن را قطع كنى و دهها انديشه شيطانى دروغين از اين نوع را در ميان مردم پراكنده نمودند.

علّت اين دسته از توجيهات شيطانى دروغين و انديشه‌هاى خود باخته مزوّرانه كه در دلهاى بسيارى ازم ردم نفوذ كرده است فساد حكومت، انحراف فرهنگ، نادرستى تربيت و اخلاق، تنگدستى، ستم، محروميت و هر آنچه كه درپى آن از سركشى، شرك و كفر بروز مى‌يابند، مى‌باشد.

حال اينكه آيا راه نجاتى از آن، وجود دارد؟

خداوند متعال در ضمير بشر، فطرتى آشكار، خردى نورانى و نفسى سرزنشگر به وديعت گذاشته است. تا آنجا كه مى‌فرمايد:

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا* فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا [١].

«و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را (آفريده و) منظم ساخته، سپس فجور و تقوا (شرّو خيرش) را به او الهام كرده است.»

و آن ضمير را با رسالتهاى پياپى و كتابهايى كه فرستاده تأييد نموده است. بدين‌سان كه هرچه دست تحريف به سوى رسالتى دراز شده ونوكران حكمرانان فاسد به نادرستى آن را تفسير نموده‌اند، خداوند به ازاى آن، فرستاده‌اى يا رسالت الهى به سوى آنها برانگيخته تا حجّتى آشكار باشد برايشان.

سپس حجّت خويش را به واسطه اوصيا هدايتگر و راست‌پيشگان‌