پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٢ - امام حسين عليه السلام، آن شهيد شاهد

فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذَا مِنْ عِندِ اللَّهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا... [١].

«پس واى بر آنها كه نوشته‌اى با دست خود مى‌نويسند، سپس مى‌گويند:

اين، از طرف خداست. تا آن را به بهاى كم بفروشند.»

همچنين مى‌فرمايد:

... يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَوَاضِعِهِ... [٢].

«سخنان (خدا) را از موردش تحريف مى‌كنند.»

همانا اينان خطرناكترين گروه در يك جامعه مى‌باشند. زيرا اينان سلاح دين و دانش را از محرومان مى‌ربايند و به ازاى بهاى ناچيزى به دست سلطه‌جويان و طاغوتيان مى‌سپارند.

آنها نه تنها در برابر ستم و استكبار مقاومت نمى‌كنند بلكه، مردم را مى‌هراسانند و انديشه‌هاى منفى بافى و خود باختگى را در ميان اينان پراكنده مى‌سازند. اين ضرب‌المثلهاى جاهلى كه تا به امروز در ميان طبقات محروم شايع است چيزى نيست مگر تفاله‌هاى فرهنگ خطيبان دربارى و بندگان طاغوتيان از شبه فرهيختگان خيانت پيشه گرفته تا مدّعيان دين.

بدين‌سان اينان ضرب‌المثلهايى چون: شاه سايه خداست، هركه زور و شمشير دارد شايسته فرمابنردارى است، خواهى نشوى رسوا همرنگ جماعت شو، حتّى اگر به سوى دوزخ بروند! تقيه يعنى‌