پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٦ - ٣- رهبرى ربّانى

و اينكه هرگز نمى‌توانند از اين واقعيت شوم رهايى يابند مگر آنكه تك‌تك آنها سعى و كوشش نمايند. و اين كه ايده‌هاى منفى و انديشه‌هاى خود باختگى، دليل همه اين مصيبتهاست؛ زيرا همين انديشه‌ها مى‌باشند كه انسانها را سست مى‌نمايند و سكوت، بى‌مسؤوليتى و بى‌تفاوتى در برابر اوضاع را براى ايشان توجيه مى‌كنند.

ما فرهنگ راستين و درست را به ميزان برانگيختن همتها و تيز نمودن ارادتها و نيروى آگاه ساختن مردم از مسؤوليتهاى حياتى ايشان، مى‌شناسيم. امّا فرهنگ بزدلى و نادانى كه فرهنگى است توجيه‌گر، انسانها را سست مى‌نمايد، آنها را با غرور مى‌پروراند، زندگى دنيا را براى ايشان زينت مى‌بخشد و اين مطلب را كه دنيا، تنها مزرعه آخرت و بوته آزمايش و امتحان است، براى آنها يادآور نمى‌سازد... همانا آن فرهنگ يزيدى است كه با منبر حسينى و روح عاشورا هيچگونه رابطه‌اى ندارد. بنابراين مردم بايد در انتخاب مجلس و منبر حسينى، به اين امر توجّه داشته باشند كه مجلس درباره حسين شهيد و راه او باشد و خطيب آن از طاغوتيان وستمگران دورى جويد و رفتار شخصى وى نمايانگر يك دوستدار و پيرو واقعى اهل‌بيت نبوّت باشد.

٣- رهبرى ربّانى‌

امام حسين عليه السلام با نهضت خويش، پرچم اسلام را در زمينى محكم و استوار، برافراشت و به مردم نشان داد كه چه كسى رهبرى‌