پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨ - ١- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام

به راستى، طاغوت چيست؟ آيا هر سنگ يا هر بشرى نمى‌باشد كه به غير از خدا پرستش مى‌گردد و مردم در برابر آن تسليم مى‌شوند؟

طاغوت در بحارالانوار اينگونه تفسير مى‌گردد كه: طاغوت همان شيطان، بتها و هر معبودى جز خداوند است و هر اطاعت شونده باطلى به جز اولياء خدا مى‌باشد. همچنين ائمه اطهار عليهم السلام در بسيارى از روايات و زيارتها، از دشمنان خود با نامهاى «جبت» و «طاغوت» و «لات» و «عزى» ياد كرده‌اند. [١]

اين نبرد گرم- در آغاز- در ژرفاى دل بشر اوج مى‌گيرد، تا آنجا كه انسانهاى مؤمن، درايده و انديشه، دورى جستن از طاغوت هوى و هوس و تسليم شدن در برابر پروردگار جهانيان و پذيرش حق از سوى دعوت كنندگان به آن را برمى‌گزيند. چنانكه خداوند متعال در مورد چنين انسانهاى برگزيده مى‌فرمايد:

وَالَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَن يَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى‌ فَبَشِّرْ عِبَادِ* الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبَابِ‌ [٢].

«و كسانى كه از عبادت طاغوت پرهيز كردند و به سوى خداوند بازگشتند، بشارت از آنِ آنهاست؛ پس بندگان مرا بشارت ده. همان كسانى كه سخنان را مى‌شنوند و از نيكوترين آنها پيروى مى‌كنند؛ آنان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده، و آنها خردمندانند.»