پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٧ - ١- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام

با شمشير خود در صفّين جنگيد و با كلام و سخن پا برجاى خود، با آنان به مبارزه برخاست. همچنين امام حسين عليه السلام گاهى با شمشير و گاهى با سخنانش با آنها پيكار نمود. امام حسين عليه السلام نيز همين خط مبارزه را پيگرى نمود؛ زيرا در آغاز با بانگى بلند آواز و سپس با قيامى الهى و در پايان با شهادت خويش، آنها را به انجام رسانيد. دورى جستن و برائت از شرك و نبرد با طاغوتيان، ميراث ائمه اطهار، شيعيان، دوستداران و پيروان ايشان مى‌باشد و همچنان ادامه خواهد يافت تا خداوند براى زمين و ساكنان آن جانشينى قرار دهد.

پس همچنان، نبرد خط توحيد بر عليه شرك پا برجاست، و همچنان فريضه‌اى كه خداوند براى آن جايگزينى نمى‌پذيرد، تبرّى جستن از خدايانى است كه به غير از او پرستش مى‌گردند. بنابراين آنچه دل را از شرك پاك مى‌نمايد و آن را از نور توحيد روشن مى‌سازد، كفر ورزيدن به طاغوت است. آيا فرموده خداوند سبحان را خوانده‌اى كه مى‌فرمايد: لَاإِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَن يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى‌ لَاانفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌ [١].

«در قبول دين، اكراهى نيست. (زيرا) راه درست از راه انحرافى، روشن شده است. بنابراين، كسى كه به طاغوت [/ بت و شيطان، و هر موجود طغيانگر] كافر شود و به خدا ايمان آورد، به دستگيره محكمى چنگ زده است، كه گسستن براى آن نيست. و خداوند، شنوا و داناست.»