پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠٥ - چرا امام حسين عليه السلام چراغ راه هدايت است

الْعَهْدِ مِنِّي لِزِيارَتِكُمْ، السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ، وَعَلى‌ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، وَعَلى‌ أَوْلَادِ الْحُسَيْنِ، وَعَلى‌ أَصْحابِ الْحُسَينِ.

در حاليكه همگى مى‌دانند در روز عرفه از سوى خداوند متعال، ندا كننده‌اى بانگ برمى‌آورد كه:

«انْصَرِفُوا مَغْفُورِينَ فَقَدْ أَرْضَيْتُمُونِي وَرَضِيْتُ عَنْكُمْ» [١]

. «بازگرديد كه شما آمرزيده شده‌ايد. زيرا مرا خشنود ساخته‌ايد و من نيز از شما خشنودم.»

يا فردى ديگر از علّت گريستن من بر امام حسين عليه السلام در روز عرفه و اهمّيت زيادى كه به خواندن دعاى عرفه امام حسين عليه السلام مى‌دهم، از من سؤال نمود. در پاسخ به او گفتم: ما هرچه كه داريم از امام حسين عليه السلام مى‌باشد. اوست كه به ما چگونگى دفاع از خويشتن در برابر طاغوتيان را آموخت. او به ما آموخت كه چگونه بزرگوارانه زندگى كنيم و شرافتمندانه بميريم. آرى، اين شعله فروزانى است كه امام حسين عليه السلام به ما بخشيده؛ چنانكه مى‌فرمايد:

«إنّي لم أخرج أشراً ولا بطراً ولا ظالماً ولا مفسداً، وإنّما خرجت لطلب الإصلاح في امّة جدّي اريد أن آمر بالمعروف وأنهى عن المنكر...» [٢]

. «من از روى هوس و سركشى و تبهكارى و ستمگرى قيام نكردم، تنها به انگيزه سامان بخشى در امّت جدّم برخاستم، مى‌خواهم به نيكيها