پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠٣ - چرا امام حسين عليه السلام چراغ راه هدايت است

ديگرى نمى‌توانند جايزين آنها شوند؛ چه در سطح خصوصى باشند يا عمومى.

پس امّتى كه مى‌تواند از خويشتن دفاع نمايد و از شرف، بزرگوارى، حماسه و نيروى پايدارى در برابر خطرها بر خوردار باشد، هميشه امّتى سرافراز باقى خواهد ماند. امّا امّتى كه كمبود دستگاه دفاعى داشته يا در فرهنگش جايى براى معناى شرف، حماسه و رغبت در رويارويى وجود نداشته باشد، خواهيم ديد كه چه شتابان، بر اثر آزمندى دولتهاى ديگر به سوى فروپاشى و نابودى پيش خواهد رفت. دراين زمينه ابن خلدون مى‌گويد: (اساس دولتها برپايه تعصّب پايدار است) مقصود او از تعصّب يعنى غيرت، شرف و آمادگى هميشگى براى ايستادگى در برابر دشمنان و خطرها تا مرگ مى‌باشد.

از اين رو امّتى كه اين ارزشها را دارا باشد و فرزندانش بدانند كه زندگى بدون اين ارزشها، انسان را خوار و ذليل مى‌گرداند، هميشه پا برجا خواهد ماند و هرگز فرو نمى‌پاشد. اميرالمؤمنين عليه السلام در زمينه اين ارزش والاى انسانى به يارانش مى‌فرمايد:

فَالمَوْتُ فِي حَيَاتِكُمْ مَقْهُورِينَ، وَالْحَيَاةُ في مَوْتِكُمْ قَاهِرِينَ. [١]

«مرگ آن است كه در حال ستم پذيرى زندگى كنيد، و حيات و زندگى آن است كه با سرافرازى مرگ را در آغوش بگيريد.»

يعنى حقيقت زندگانى انسان جز با پيروز بودن او به وقوع نخواهد پيوست. پس انسانى كه در برابر ستم سرفرود مى‌آورد، مرگ بر