پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٩ - مسؤوليّت ما چيست؟

اباعبداللَّه الحسين در راه خشنودى خداوند متعال همه اهل بيت خويش را با در نظر داشتن اين امر كه ايشان اسير و به بند كشيده خواهند شد، با خود به كربلا آورد.

بدين سان، امام حسين عليه السلام با انقلاب جاودان خويش براى ما جاى هيچگونه عذر و بهانه را باقى نگذاشته است. پس چرا بر عليه نظامهاى طاغوتى و ستمگر انقلاب نمى‌كنيم؟ از كه مى‌ترسيم؟

چه راهى را بايد دنبال نماييم؟

ما بايد راه خويش را از هم اكنون مشخّص كنيم كه آيا با امام حسين عليه السلام هستيم و يا با يزيد؟ در اينجا راه ميانه‌اى هم وجود دارد كه به راه يزيد نزديكتر است؛ و آن راهى است كه شريح قاضى در آن قدم گذاشت و ادّعا كرد كه در پيكار عليه امام حسين عليه السلام وارد نخواهد شد ولى سرانجام با لشكريان يزيد بن معاويه همراه شد.

بايد به دنبال علّت وقوع حماسه كربلا جستجو نماييم تا به پاسخ آن دست يابيم. پاسخى كه مى‌گويد: خداوند متعال مقدّر ساخته تا اين واقعه و حماسه به نمونه والايى براى مؤمنين مكتبى كه راه اباعبداللَّه را مى‌پيمايند، مبدّل شود و همچنين ديگر جاى هيچگونه عذر و توجيهى براى انسانى كه مى‌خواهد در برابر طاغوتيان تسليم نشود، باقى نماند.

بنابراين، امام حسين عليه السلام نشانه و نمونه والايى براى انقلاب اسلامى باقى خواهد ماند.

على‌رغم اينكه نزديك به ١٤٠٠ سال از حادثه كربلا مى‌گذرد، ولى مى‌بينيم هر سال بر شور و حرارت عاشورا افزوده مى‌گردد؛