پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٦ - كشمكشى بنيادين

مى‌باشد. همان كتابى كه «ثقل اكبر» است و امام حسين عليه السلام به خاطر قرآن، خود را قربانى نمود. پس اگر قرآن در ميان ما تنها بماند و هيچ يك از ما در آياتش تدبّر و ژرف‌انديشى نكند، تفسيرش را نخواند و در زندگانيش به اجرا نگذارد، هر آينه از آنهايى خواهيم بود كه تيرها را به سوى قلب مقدّس امام حسين عليه السلام نشانه گرفتند.

سخن آخر اينكه، اگر ديديم آب رودى فروكش كرده نبايد آن را از خاك پر كنيم و اگر ظرفى را ديديم كه در آن غذايى نيست نبايد آن را بشكنيم و اگر قرآن را ديديم كه اجرا نمى‌گردد، نبايد ظاهرش را پاره نماييم؛ بنابراين بايد هميشه مراسم امام حسين عليه السلام گرم و پر حرارت بماند؛ حتّى اگر براى مدّتى، از بيشتر مضامينش تهى شده باشد. چرا كه انسانهايى خواهند آمد و اين خلأ را پر خواهند نمود و اين قضيه را به قضيّه‌اى پيشتاز دگرگون خواهند ساخت.