عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٣ - مسئله چهارم

ترجمه:

مسئله سوّم‌

تذكيه جنين همان تذكيه مادرش مى‌باشد.

فرع‌

خوردن جنين بواسطه تذكيه مادر زمانى جايز است كه خلقت جنين تمام باشد اعم از آكه روح در آن دميده شده يا دميده نشده باشد و اعم از آنكه مرده از مادر بيرون آمده يا در حال خروج حياتش مستقره نباشد.

فرع‌

اگر حيات جنين مستقرّه باشد حكم آن است كه بايد تذكيه شود و تذكيه مادر كفايت نمى‌كند.

مسئله چهارم‌

آن چه در آلت صيد صيّاد واقع شده و گرفته مى‌شود ملك صيّاد مى‌باشد. [١]

فرع‌

وقتى صيّاد مالك صيد شد ملكيّتش بر آن باقى مانده اگر چه صيد از دام بگريزد.

فرع‌

اگر حيوانى در خانه شخصى يا در گل‌هايى كه مال وى هست لانه بگذارد و يا در كشتى او بپرد شخص مزبور مالك حيوان نمى‌شود.

فرع‌

اگر صيد پس از به دام افتادن به ملاحظه اينكه كاملا در تسلّط صياد واقع نشده بتواند خود را با مشقّت فراوان از معركه بيرون ببرد يعنى با زحمت دويده يا به سختى پرواز كند بطورى كه اگر صيّاد بخواهد آن را بگيرد لازم است به سرعت شديد سر در عقبش نهاده و به دنبالش بدود تا آن را بگيرد در چنين صورتى حيوان به ملك صيّاد در نيامده و بر اباحه‌اش باقى است يعنى اگر ديگرى آن را گرفت مالكش مى‌شود.

[١] مقصود اين است هر حيوانى كه صياد نيّت گرفتن آن را داشته باشد و به اين منظور از آلت صيد استفاده كرده و آن را به دام انداخته است به ملك وى در مى‌ايد زيرا حيازت بدين ترتيب تحقق يافته و چون به حسب فرض صيّاد نيّت تملك نيز داشته لاجرم مى‌بايد مالك آن گردد چه آنكه در مباحات اصليّه همچون صيد تملك مشروط به حيازت و نيّت تملك مى‌باشد.