عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٥ - واجبات در ذبيحه

ترجمه:

واجبات در ذبيحه‌

آن چه در ذبيحه واجب است هفت امر مى‌باشد به شرح ذيل:

١- آنكه بريدن رگها و اعضائى كه در تحقّق ذبح معتبر هستند با آهن باشد.

فرع‌

اگر مكلّف از فوت ذبيحه خائف بوده و از طرف ديگر تهيه وسيله آهن براى ذبح ممكن نبود مى‌توان اعضاء حيوان را با وسيله ديگرى همچون ليطه‌ [١] يا سنگ چخماق و يا شيشه بريد.

فرع‌

و در ذبح با ناخن و دندان در صورت ضرورت قولى مشتمل بر جواز آن بين فقهاء وجود دارد.

٢- آنكه حيوان را هنگام ذبح رو بقبله بكشند.

البته بايد توجه داشت كه لزوم و وجوب رعايت اين شرط در صورت امكان مى‌باشد.

فرع‌

اگر كسى استقبال را فراموش نمود و حيوان را بدون اينكه روبه قبله بخواباند ذبح كرد اشكالى ندارد.

٣- تسميه و آن اين است كه ذابح در وقت ذبح نام خداوند را ببرد.

فرع‌

اگر ذابح از روى نسيان و فراموشى تسميه را ترك نمود ذبيحه حلال است.

٤- نحر اختصاص به شتر دارد يعنى از ميان ذبائح تنها شتر است كه با نحر حلال مى‌گردد و غير آن از حيوانات ديگر بايد الزاما ذبح شوند فلذا اگر عكس آن انجام گردد يعنى شتر را ذبح و حيوانات ديگر را نحر [٢] كنند حيوان حرام مى‌گردد.

[١] كلمه « ليطه » بفتح لام يعنى پوست اعلاى نى كه متّصل به آن است و سخت و محكم مى‌باشد.

[٢] نحر آن است كارد يا چيز ديگرى را كه از آهن و برنده است همچون نيزه در گودى بين گردن و سينه شتر