عناوین الاحکام؛ ترجمه وشرح متن لمعه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٥ - فصل دوم متعلق وصيت و احكام آن

ترجمه:

امّا اگر موصى چنين وصيت نمود:

پس از فوت من جزئى از مالم را به فلانى دهيد.

حكم اين است كه ١٠/ ١ مالش را بايد به موصى له دهند.

ولى بعضى از فقهاء فرموده‌اند:

٧/ ١ مالش را بايد به وى رد كنند.

و اگر موصى وصيّت به سهم نمود بايد ٨/ ١ مالش را به موصى له بدهند چنانچه اگر وصيّت به شى‌ء كرد يعنى گفت:

بعد از فوت من چيزى به فلانى بدهيد بايد ٦/ ١ مالش را به موصى له بدهند.

ب: صحيح است كسى اين طور وصيت كند:

حملى را كه كنيزم به زودى بر آن حامل مى‌شود يا ميوه‌اى كه درخت من بار خواهد آورد بعد از فوت من به فلانى دهيد.

و نيز صحيح است مورد وصيّت را منفعت عينى قرار دهند.

ج: وصيّت نمودن به چيزى كه قابل نقل و انتقال نيست باطل است، مانند وصيّت به حق القصاص و حدّ قذف و حق الشفعه.

د: وصيّت كردن بيكى از سگ‌هاى چهارگانه‌ [١] صحيح است ولى خوك يا سگ هرزه را نمى‌توان متعلّق وصيّت قرار داد.

ه: در وصيتى كه بيش از ثلث موصى است اجازه وارث شرط مى‌باشد.

البته اگر وارث در زمان حيات موصى اجازه دهد كفايت مى‌كند.

و: آنچه در مقدار و مبلغ تركه موصى معتبر است اموال وقت وفات او است نه زمان وصيّت بنابراين اگر موصى مقتول واقع شد و اوليائش ديه گرفتند، ديه نيز جزء ما تركش محسوب مى‌شود.

[١] عبارتند از: سگ گله، سگ شكارى، سگ مزرعه و سگ باغ.