(ع) همواره در گرما و سرما، قبايى باردار و گرم مى‌پوشيد، و از گرما پروا نمى‌كرد، اصحاب من نزد من آمدند و گفتند: ما از امير المؤمنين چيزى ديده‌ايم، نمى‌دانيم تو هم متوجه آن شده‌اى يا نه؟ پرسيدم چه ديده‌ايد؟ گفتند: ما ديديم كه حتى در گرماى سخت با قبايى باردار و كلفت بيرون مى‌آيد، بدون اينكه از گرما پروايى داشته باشد، و بر عكس در سرماى شديد با دو جامه سبك بيرون مى‌آيد، بدون اينكه از سرما پروايى كند، آيا تو در اين باره چيزى شنيده‌اى؟ من گفتم: نه چيزى نشنيده‌ام. گفتند: پس از پدرت بپرس شايد او در اين باب اطلاعى داشته باشد، چون او با آن جناب همراز بود. من از پدرم ابى ليلى پرسيدم، او هم گفت: چيزى در اين باب نشنيده‌ام.

آن گاه به حضور على (ع) رفت و با آن جناب به راز گفتن پرداخت و اين سؤال را در ميان نهاد. على (ع) فرمود: مگر در جنگ خيبر نبودى؟ عرضه داشتم چرا. فرمود يادت نيست كه رسول خدا ٦ ابو بكر را صدا كرد، و بيرقى به دستش داده روانه جنگ يهود كرد، ابو بكر همين كه به لشكر دشمن نزديك شد، مردم را به هزيمت برگردانيد، سپس عمر را فرستاد و لوائى به دست او داده روانه‌اش كرد. عمر همين كه به لشكر يهود نزديك شد و به قتال پرداخت پا به فرار گذاشت.

رسول خدا ٦ فرمود: رايت جنگ را امروز به دست مردى خواهم داد كه خدا و رسول را دوست مى‌دارد، و خدا و رسول هم او را دوست مى‌دارند، و خدا به دست او كه مردى كرار و غير فرار است قلعه را فتح مى‌كند، آن گاه مرا خواست، و رايت جنگ به دست من داد، و فرمود: بارالها او را از گرما و سرما حفظ كن. از آن به بعد ديگر سرما و گرمايى نديدم. همه اين مطالب از كتاب دلائل النبوة تاليف امام ابى بكر بيهقى نقل شده‌[١].

طبرسى مى‌گويد: بعد از فتح خيبر رسول خدا ٦ مرتب ساير قلعه‌ها را يكى پس از ديگرى فتح كرد و اموال را حيازت نمود، تا آنكه رسيدند به قلعه وطيح و قلعه سلالم كه آخرين قلعه‌هاى خيبر بودند آن قلعه‌ها را هم فتح نمود و ده روز و اندى محاصره‌شان كرد[٢].

ابن اسحاق مى‌گويد: بعد از آنكه قلعه قموص كه قلعه ابى الحقيق بود فتح شد، صفيه دختر حى بن اخطب و زنى ديگر كه با او بود اسير شدند. بلال آن دو را از كنار كشتگان يهود عبور داد، و صفيه چون چشمش به آن كشتگان افتاد، صيحه زد، و صورت خود را خراشيد

[١] ( ١ و ٢) مجمع البيان، ج ٩، ص ١٢١.

[٢] ( ١ و ٢) مجمع البيان، ج ٩، ص ١٢١.