على بن الحسين (ع) در جوابش فرمود: آيا قرآن خوانده‌اى؟ گفت آرى. فرمود: آل حم را خوانده‌اى؟ گفت آرى، فرمود: هيچ خوانده‌اى‌(قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌) را؟ مرد ناگهان متوجه شد و گفت: شما همان قرباى رسول خدا ٦ هستيد؟ فرمود: بله ما هستيم‌[١].

و نيز در آن كتاب است كه ابن ابى حاتم از ابن عباس روايت كرده كه در ذيل جمله‌(وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً) گفته: منظور از حسنه مودت آل محمد ٦ است‌[٢].

مؤلف: در همين معنا روايتى در كافى آمده، وى آن را به سند خود از محمد بن مسلم از ابى جعفر (ع) نقل كرده است‌[٣].

و در تفسير قمى آمده كه: پدرم از ابن ابى نجران از عاصم بن حميد، از محمد بن مسلم برايم حديث كرد كه گفت: از امام باقر (ع) شنيدم كه فرمود: منظور از قربى در آيه‌(قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌) اهل بيت رسول خدايند ٦ آن گاه مى‌فرمايد: انصار (مسلمانان اهل مدينه) نزد رسول خدا ٦ رفتند، و عرضه داشتند: ما شما را منزل داديم و يارى كرديم، اينك مقدارى از اموال ما را بگير، و در رفع گرفتاريهايت مصرف كن، خداى تعالى در پاسخشان اين آيه را فرستاد كه:

(قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌) يعنى مودت به اهل بيتم.

و سپس مى‌فرمايد: مگر نمى‌بينى كه ممكن است مردى دوستى داشته باشد كه در عين دوستيش با وى در دل كينه‌اى نسبت به اهل بيت او داشته باشد، در نتيجه دل او سلامت نخواهد داشت. خداى تعالى در اين آيه خواسته است در دل رسول خدا ٦ چيزى عليه امتش نباشد، لا جرم مودت در قربى را بر امت واجب كرد، حال اگر به آن عمل كنند واجبى را انجام داده‌اند، و اگر تركش كنند باز واجبى را ترك كرده‌اند.

سپس فرمود: انصار از حضور رسول خدا برگشتند در حالى كه به يكديگر مى‌گفتند:

ما اموال خود را در اختيار آن جناب گذاشتيم و او نپذيرفت، و دستور داد در دفاع از اهل بيتش با دشمنانشان بجنگيم. و طايفه‌اى از ايشان گفتند: نه رسول خدا ٦

[١] ( ١ و ٢) الدر المنثور، ج ٦، ص ٧.

[٢] ( ١ و ٢) الدر المنثور، ج ٦، ص ٧.

[٣] اصول كافى، ج ١، ص ٣٩١.