ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤٦٣ - توضيح راجع به جمله أن تحبط أعمالكم و أنتم لا تشعرون و وجوهى كه در باره ظهور آن در اينكه بدون كفرهم عمل حبط مىشود گفته شده است

(إِنَّ الَّذِينَ يُنادُونَكَ مِنْ وَراءِ الْحُجُراتِ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ) از سياق آيه چنين برمى‌آيد كه از واقعه‌اى خبر مى‌دهد كه واقع شده، و اشخاص جفا كار بوده‌اند كه آن جناب را از پشت ديوار حجره‌هايش صدا مى‌زدند، و در حقش رعايت ادب و احترام نمى‌كردند، و خداى تعالى در اين آيه مذمتشان مى‌كند، و به نادانى و نداشتن عقل توصيفشان مى‌فرمايد و به حيوانات و چارپايان تشبيهشان مى‌كند.

(وَ لَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ) يعنى اگر اين جفاكاران صبر كنند و تو را صدا نزنند، تا خودت به ديدنشان از خانه در آيى براى آنان بهتر است، براى اينكه هم ادبى است نيكو، و هم تعظيم و احترام مقام رسالت است، و هم رعايت اين ادب آنان را به مغفرت خدا و رحمت او نزديك مى‌كند، چون او پروردگارى است غفور و رحيم.

پس جمله‌(وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ) گويا ناظر است به همان صبرى كه بدان توصيه مى‌فرمود. ممكن هم هست ناظر باشد به اينكه اكثرشان عقل ندارند. و معناى مجموع جملات اين باشد كه: آنچه از اين افراد جفاكار صادر شد و آن جهالت و سوء ادبشان، مورد عفو قرار گرفت، براى اينكه از روى عقل مرتكب نشدند، بلكه ناشى از قصور فهمشان بوده، و خدا هم غفور و رحيم است.

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا ...) كلمه فاسق به طورى كه گفته‌اند به معناى كسى است كه از طاعت خارج و به معصيت گرايش كند. و كلمه نبا به معناى خبر مهم و عظيم الشان است. و كلمه تبين و نيز كلمه استبانة و ابانة - به طورى كه در صحاح آمده- همه به يك معنا است، و اين كلمه هم متعدى استعمال مى‌شود و مفعول مى‌گيرد، و هم لازم استعمال مى‌شود، و چون متعدى شود معناى ايضاح و اظهار را مى‌دهد، مثلا وقتى گفته مى‌شود: تبينت الامر و يا استبنته و يا أبنت الامر معنايش اين است كه من فلان امر را روشن و اظهار كردم. و چون به طور لازم استعمال شود، به معناى اتضاح و ظهور خواهد بود، وقتى گفته مى‌شود ابان الامر و يا استبان الامر و يا تبين الامر معنايش اين است كه فلان امر واضح شد.

و معناى آيه چنين است: اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اگر فاسقى نزد شما خبرى مهم آورد، خبرش را تحقيق و پيرامون آن بحث و فحص كنيد، تا به حقيقت آن واقف شويد، تا مبادا بدون جهت و به نادانى بر سر قومى بتازيد، و بعدا از رفتارى كه با آنان كرده‌ايد پشيمان شويد.