ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٣ - بحث روايتى(رواياتى در مورد قدم صدق عند ربهم ، و تسبيح و حمد پروردگار توسط اهل بهشت)

بحث روايتى [ (رواياتى در مورد:(قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ)، و تسبيح و حمد پروردگار توسط اهل بهشت)]

در تفسير عياشى از يونس بن عبد الرحمن از شخصى از امام صادق (ع) روايت شده كه در معناى آيه شريفه‌(وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ) فرمود: منظور از قدم صدق ولايت است.[١] و در كافى به سند خود از ابراهيم بن عمر يمانى از كسى كه وى نام نبرده از امام صادق (ع) روايت كرده كه در معناى آيه شريفه:(وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ) فرمود: منظور رسول خدا است‌[٢].

مؤلف: اين روايت را قمى‌[٣] در تفسيرش با ذكر سند، و عياشى‌[٤] در تفسيرش بدون سند از ابراهيم بن عمر از شخصى كه نامش را نبرده از امام صادق (ع) نقل كرده‌اند، و ظاهرا منظور امام (ع) كه قدم صدق را به رسول خدا ٦ تفسير كرده اين باشد كه مؤمنين مورد شفاعت رسول خدا ٦ خواهند بود. دليل بر اين معنا روايتى است كه مرحوم طبرسى در مجمع البيان آورده، آنجا كه گفته است: بعضى گفته‌اند منظور از قدم صدق شفاعت محمد ٦ است. آن گاه اضافه كرده است كه اين معنا از امام صادق (ع) روايت شده‌[٥].

و نيز دليل ديگرش روايتى است كه در تفسير الدر المنثور از ابن مردويه از على بن ابى طالب (ع) نقل كرده كه در تفسير جمله‌(قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ) فرموده: رسول خدا ٦ شفيع آنان در قيامت است.[٦] و در تفسير عياشى از زيد شحام از امام صادق (ع) روايت شده كه زيد گفت:

من از امام صادق (ع) از تسبيح سؤال كردم، حضرت فرمود: تسبيح اسمى است از

[١] تفسير عياشى، ط. اسلاميه، ج ٢، ص ١١٩.

[٢] كافى، تفسير البرهان، ط. ايران، ج ٢، ص ١٧٧.

[٣] تفسير قمى، ط. نجف، ج ١، ص ٣٠٨.

[٤] تفسير عياشى، ج ٢، ص ١٢٠.

[٥] مجمع البيان، ج ٥، ص ٨٩.

[٦] الدر المنثور، ط. بيروت، ج ٣، ص ٣٠٠.