یکى از برکات این نهضت و انقلاب، همین اقامه نماز جمعه‌هاست. در صدر اسلام هم نماز جمعه و مساجد چنین وضعى داشتند که اجتماعات وسیله‌اى بودند براى رفع گرفتارى‌هاى مسلمین و تصمیم‌گیرى در مقابله با دشمنان اسلام و شما اگر خطبه‌هاى آن زمان را مطالعه کنید، مى‌بینید که چقدر آنها پرمحتوا بودند، که متأسفانه دست‌هاى خائنین به تدریج به کار افتاد و طایفه‌اى از مسلمانان‌اقامه جمعه را کنار گذاشتند و طوایف دیگرى هم که اقامه مى‌کردند بسیار محدود و بى‌محتوا و تقریباً مسائل آنان به چند جمله نصیحت ختم مى‌شد. چنانچه اکثر حوزه علمیه هم یک بعدى بود و طلاب با اینکه خیلى زحمت مى‌کشیدند، ولى فقه متمرکز شده بود در چند باب متعارف و با اینکه اطلاعات علما در آن مسائل بسیار عالى و خوب بود ولى درباره قضا کمتر بحث مى‌کردند، که امروز ما در این مسأله، مشکلات بزرگى داریم.

و یکى از مطالب دیگرى که سعى مى‌شد حوزه‌ها از آن خالى باشند، قضیه دخالت روحانیون در امور سیاست بود که این را یک عیب بزرگ معرفى کرده و شاید بعضى الان هم دخالت در امور سیاست را عیب بدانند و مى‌گویند که چرا فلانى در امور سیاسى دخالت مى‌کند و به ما چه که در دنیا چه مى‌گذرد. بلااشکال این نقشه‌اى بود که بر ما تحمیل شد، زیرا آخوند و یا مجتهد نمى‌توانست اسم سیاست را ببرد و بعضى از ما هم باورمان آمده بود که امروز کار به جائى رسیده است که بلاد مسلمین دستخوش تاخت و تاز آمریکا و ابرقدرت‌ها گردیده و این جنایتکاران از آن سوى دنیا آمده و قیم بر امور مسلمین و در همه جریانات آنان دخالت مى‌کنند و ارتش مى‌فرستند و در حجاز هم که یک روزى مرکز اسلام و تجهیز قواى اسلامى بوده است، گفته مى‌شود که به ما چه ربطى دارد که در دنیا چه مى‌گذرد و اسرائیل چه مى‌کند. آقاى موسوى خوئینى‌ها مى‌گفتند بعد از فشار زیادى که روى ائمه جمعه آنجا آمد که راجع به فلسطین صحبت کنید، آنها با چند کلمه دعا که خداوند مسلمین را از شر اسرائیل نجات دهد اکتفا کردند و همه کتک‌ها که حجاج ما خوردند و آن حبس‌ها را کشیده و اهانت شده‌اند به خاطر این بود که اسم اسرائیل برده نشود، چون آنان مى‌گفتند اینگونه حج خلاف سنت رسول‌الله و بدعت در اسلام است.