قبلاً دو نکته را باید عرض کنم، یکى اینکه روحانیونى که در حوزه‌هاى علمیه بزرگ شده‌اند، با مجاهدات و تکلیف شرعى از آن حوزه خارج مى‌شوند و در جاهاى دیگر خدمت مى‌کنند. اینطور نیست که منافقین خیال کرده‌اند که براى آنها ریاست و مقام مطرح است. آنها سى چهل سال در حوزه‌ها زحمت کشیده‌اند و با آن وضع عادت کرده‌اند ولى براى خدمت به خارج از حوزه مى‌روند.

قضاوت چه در رژیم گذشته و چه حال به حسب حکم الهى حق روحانیون بوده است. گر چه در رژیم گذشته آنها را از حق‌شان محروم کرده بودند ولى در زمان کنونى در عین حال که براى آنها رنج دارد ولى باید بر آن قیام کنند و نمى‌توانند از آن تخلف نمایند. پس اینطور نیست که آنها بخواهند جائى را قبضه کنند، البته به ما هم نسبت مى‌دهند که مى‌خواهند امپراطورى تشکیل دهند. این خیال باطل است زیرا وضع اسلام و حتى جنگ‌هاى اسلام براى تشکیل امپراطورى نبوده است، بلکه براى شکستن امپراطورى ظالم و روى کار آوردن عدل اسلامى بوده است. امروز آقایان در هر جا که وارد مى‌شوند قصد خدمت دارند. آن رئیس جمهور است که بالاترین مقام را دارد ولى وضعش، کیفیت سلوکش، زندگیش، نشست و برخاستش را با مردم، همه مى‌بینید و آن رئیس مجلس است و این آقا هم که رئیس دیوانعالى کشور، تمام اینها وضع‌شان مانند زمان طلبگى‌شان است فقط اکنون خدمت وسیع‌ترى را انجام مى‌دهند. قضاوت را همه مى‌دانند که چه کار مشکل و پرمسؤولیت و چه کار پرزحمتى مى‌باشد زیرا بالاخره یک طرف منازعه از قاضى ناراضى است، خیلى نادر است هر کسى که محکوم شده است شکرگزار باشد. این نکته اول بود که عرض کردم که باید قدر روحانیونى که حوزه‌ها را رها کرده‌اند و دارند خدمت مى‌کنند بدانیم.

نکته دوم آنکه من از شورایعالى قضائى که بود تشکر مى‌کنم. اینها دو سه سال زحمت کشیدند، رنج بردند و خدمت کردند و براى مقامى هم نیامده بودند. آنها از بزرگان روحانیون هستند. آنها هم از محل مورد امن‌شان آمدند در محیطى که زحمتش زیاد و رنج و کارش زیاد و مسؤولیتش پیش خدا زیاد بود. حال براى یک مرد روحانى با روحیات اسلامى مطرح نیست که رئیس دیوانعالى کشور شود یا دادستان کل کشور و یا کار دیگرى انجام دهد. امروز نباید کسى گمان کند آقایانى که در شورایعالى