را علاج کند، بلکه آنهائى که دست اندرکار بودند، آنها طبیب معالج نبودند، آنها جنایتکارانى بودند که به عوض دارو، سم به مردم مى‌دادند. اگر دانشگاه ما دانشگاه خودى بود، دانشگاه، دانشگاهى نبود که دنبال فرهنگ وارداتى باز بشود، آن درآمدهائى که داشت، آن نبود که در آنوقت بود. شما از آن چیزهائى که از دانشگاه‌هاى آنوقت درآمد (البته من نمى‌خواهم همه را بگویم، استثناء دارد اما استثنایش کم است) آنهائى که از دانشگاه بیرون آمدند و سیل آنها راه افتاد به طرف انگلستان و فرانسه و اخیراً آمریکا، ببینید که اینها در دانشگاه چى تهیه کردند، وقتى رفتند در خارج چى تهیه کردند و براى ما چى سوغات آوردند. افرادى که آنوقت از دانشگاه بیرون آمده بودند و تحصیلاتشان را هم در خارج کرده بودند و برگشتند در ایران، همان‌هائى بودند که وزراى آنوقت را و بسیارى از وکلاى آنوقت را آنها تشکیل مى‌دادند. این وزراى آنوقت و آن وکلاى آنوقت چه مى‌کردند در ایران؟ براى ایران چه تحفه مى‌آوردند؟ تمام کوشش آنها این بود که رضایت در یک برهه‌اى انگلستان را و بعدش امریکا را فراهم کنند. در رأس همه هم که در آن زمان رضاخان بود و در زمان بعد، محمدرضا خان بود، آن هم تمام کوشش‌اش این بود که آنها راضى بشوند، براى اینکه مى‌دید که اگر آنها راضى نباشند، این از بین مى‌رود. وقتى خودخواه بود و مى‌خواست خودش باقى بماند، به این کار نداشت ملت است. هر چه مى‌خواهد باشد، من باشم، هر که باشد، هر که نباشد. شما ببینید که منافع این مملکت، منافع این کشور از نفت گرفته تا سایر منفعت‌هائى که در این کشور هست و غنى است بحمدالله این چه مى‌شد. نفت در آنوقت بیشتر از حالاها صادر مى‌شد، به ایران چه مى‌رسید؟ به دستگاه سلطنتى چه مى‌رسید؟ به خارجى‌ها چه مى‌رسید؟ کى منافعش را مى‌برد؟ آنهائى که مى‌خواستند منفعت ایران را برگردانند، دستگاه‌هایى بر مى‌گرداندند و چیزهایى، سلاح‌ها و - عرض مى‌کنم که - مهمات از آمریکا بر مى‌گرداندند، در ازاى پول نفتى که ما نفتش را داده بودیم، براى خودشان پایگاه درست مى‌کردند و خدا خواست که اینها را آنها آوردند براى خودشان پایگاه درست کردند و بحمدالله بر ضد خودشان شد. دانشگاه ما در آنوقت در دست یک دسته از اشخاصى که در یک وقتى انگلیسى و در اخیر آمریکایى محض بودند، یعنى چشمان طرف آمریکا بود که ببینند چه مى‌گوید تا اینها فرمان ببرند. یک دسته اقلیتى هم که از مردم شریف بودند در مجلس یا در دانشگاه، اینها در اقلیت بودند و نمى‌توانستند صحبت کنند، همراه کسى نداشتند. اینها باید خون جگر بخورند و در حضور آنها ببینند که این جنایات دارد وارد مى‌شود. شما دست روى هر یک از این ارگان‌هاى سابق بگذارید، بروید سراغ مجلس، مجلس چه فضاحتى در این ایران به بار آورد، مجلسى که اسمش را مى‌گذاشتند مجلس شوراى ملى ایران، با این ملت ایران چه کرد این مجلس. شماها دیگر این آخرها یادتان هست که این قضیه آخرى که گذراندند براى اینکه کسانى که آمریکایى هستند، از آمریکا آمده‌اند، ارتشى هستند، بستگان آمریکا هستند، مأمون هستند و نباید در اینجا محاکمه‌شان کرد. این را مجلس درست کرد. البته یک بازى هم در آوردند که دوتایشان هم مخالفت کرد، دوتایشان چه، اما مطلب معلوم بود که از اول باید این بشود و این هم شد. مجلس ما آن بود که ما را اسیر آمریکا کرد و شاه موشان مجلس ما هم، کشور ما هم آن بود