من در این مسأله هیچ شکى ندارم که این مجلس بهترین مجالسى است که در همه دنیا هست و بهترین مجالسى است که از صدر مشروطیت تا حالا بوده است. من از همه شما بیشتر زمان‌هاى سابق را ادراک کرده‌ام. من از زمان قاجار و تا حالا مجالس را دیده‌ام و کیفیت اینکه مردم چه جور انتخاب کردند و چقدر دخالت داشتند مردم و افرادى که در مجلس آمدند چطور بودند و این سنوات آخر را که همه آقایان مى‌بینند و دیده‌اند. در تمام طول مشروطیت، این مجلس به این ترتیب که تمام افرادش تقریباً متدین و معتقد به اینکه باید اسلام حکومت کند، در تمام دوره‌ها نبوده است این. و در انتخاباتى که من از بچگى انتخابات را در حدود خودمان و بعد هم که از جاهاى دیگر هى شنیده شده است، انتخابات هیچ‌گاه به طور کلى در دست مردم نبوده است. یک مدت زیادى به دست متنفذین منطقه، مناطق، خان‌ها و مالکین بزرگ و اینها بوده است و در آنوقتى که دیگر آن بساط آنها، قدرت‌هایشان از بین رفت، دربست در دست حکومت وقت بوده. اگر در تهران مثلاً یکى دو نفر، چند نفر که انتخاب مى‌شدند، انتخاب مردم بود و باقى‌اش نبود (براى اینکه تهران - فرض کنید - جایى بود که خیلى نمى‌شد فشار بیاورند) اما جاهاى دیگر مسأله، مسأله مردم در کار نبود، یعنى شوراى ملى ما در هیچ وقت نداشتیم. اگر چند نفر هم ملى در آنها بوده است، لکن مجلس همچو مجلسى نبود که یک شوراى ملى باشد، و ما امروز داریم یک شوراى اسلامى و ملى به حسب آن بعد صحیحش مشاهده مى‌کنیم.

مجلس در رأس همه ارگان‌ها واقع شده است

من در این شک ندارم، در اینکه آقایان وکلا همه به حسب نوع (و اگر استثنا بشود یک استثناى بسیار نادر است) حسن نیت دارند، در این هم من هیچ تردیدى ندارم و در این معنا هم که مجلس در رأس همه ارگان‌ها واقع است و مجلس، ملت است که متبلور شده است و تحقق پیدا کرده در یک جاى محدود، این هم بى‌اشکال است. بنائاً علیه ما تا اینجایش با همه آقایان موافقیم و اعتقاد هم همانطورى‌