من مى‌خواهم حالا به شما آقایان گرفتارى، بعضى گرفتاریهاى اینها را، نه همه را، بعضى گرفتارى‌هائى که دولت الان با آن مواجه هست عرض کنم تا ببینید که با این گرفتارى‌هاى الان هم بسیارى از کارها را انجام داده‌اند و در سر تا سر کشور خدمت‌هائى کرده‌اند که در این پنجاه سال نشده است. این آیا سزاوار این نیست که ما تقدیر کنیم از آنها و تشکر؟ یک قضیه الان قضیه جنگ است. شما شاید بعضى‌تان بدانند که جنگ در هر روز چقدر خرج دارد، چقدر مهمات مى‌خواهد، چقدر مخارج روزانه است براى جنگ. نفس جنگ امروز در هر روز بیشتر از چند صد میلیون خرج دارد. پهلوى این بگذارید آن خرابى‌هایى که در جنگ به ما وارد شده است و آن جنایاتى که رژیم بعث بر این ملت ضعیف کرده است. دنبال این جنایات، آواره‌هایى که جنگى هستند و غالب بر بیشتر از یک میلیون، دو میلیون هست که حالا من عددش را خیلى نمى‌دانم آنها هم یک چیزى هست که دولت باید درست کند کارشان را. پهلوى این بگذارید آوارگانى که از عراق، از ایرانى‌هایى که سابق در عراق بودند و زندگى در عراق مى‌کردند، بیرون کردند و دولت متکفل امور آنهاست، آواره‌هائى که از افغانستان الان در ایران هستند و مشکلات زیادى دارند آنها هم، این خرابى‌هائى که بخواهند ترمیم بکنند (البته ملت خیلى کمک مى‌کند در همه این امور لکن اینطور نیست که کمک ملت کافى باشد، این مقدار از کمک که کردند) دولت هست که متکفل این امور هست و مسؤول این امور هست، هر روز مواجه با یک مشکلات عظیم است. مى‌خواهد که کامیون براى جنگ بفرستد راجع به خواربار که باید از اینجا به آنجا ببرند گرفتار است، بخواهد خواربار را بفرستد راجع به جنگ گرفتار است، معذلک با تمام قوا جنگ را مقدم مى‌دارد. الان گرفتارى دولت به قدرى است که این بودجه‌هائى که ملاحظه مى‌کنید اینها نمى‌تواند کار دولت را درست کند، این ملت است که باید درست کند.

حالا من عرض مى‌کنم به شما، ما فرض مى‌کنیم که حضرت امیر سلام‌الله علیه امروز در ایران بود و رئیس دولت بود و ملاحظه مى‌کرد که یک جمعیتى، صدام و آنهائى که با او موافقند، یعنى همه دولت‌هاى دنیا به استثناى بعضى، این هجوم کرده است به ایران و خرابى کرده است و نفوس مردم را تلف کرده است و آواره کرده است و غارت کرده است و خرابى. حضرت ببینند که الان اسلام و ملت اسلام و اعراض نفوس ملت اسلام در خطر این است که این یاجوج و مأجوج بریزد به ایران و همان کارى را که در اهواز کرد و خرمشهر کرد در تهران بکند و در مشهد بکند و در اصفهان. اگر حضرت احساس این معنا را کرد، چه کرد؟ مى‌نشست موعظه مى‌کرد؟ مى‌گفت که خودم تنها درست مى‌کنم؟ پول نداشت، کافى نبود، مالیات تنها کافى نبود، چه بکند؟ حضرت آنوقت حکم مى‌کرد به اینکه مردم