امروز تکلیف همه شما آقایانى که از خارج تشریف آوردید، شعراى شما، نویسندگان شما، گویندگان شما، این است که شعرا در اشعارشان قضایاى این انقلاب را منعکس کنند، اگر توانستند در مجامع عمومى و اگر نتوانستند حتى در مجامع خصوصى هم محفوظ بماند براى نسل‌هاى آتیه‌اى که فرزندانشان الان بعضى‌شان از کوچولوهایى که در ٢٢ بهمن متولد شده‌اند و آنهایى که در طول تاریخ مى‌آیند. باید مردم را، مردم جهان را، مستضعفان جهان را آگاه کنید، آگاه کنیم به اینکه چه مصائبى بر اینها وارد شده است و در تحت چه شرایطى زندگى کنند و آنان که به آنها حکومت مى‌کنند تحت چه شرایطى هستند و وضع زندگى مالى‌شان چطور است. و آنهائى که از دولت‌هاى اسلامى هستند، ذخائر خودشان را به کجا خرج مى‌کنند و در جیب کى مى‌ریزند در عین حالى که ملت‌هاى آنها گرسنه هستند، ملت‌هاى آنها فقیر هستند و بسیارى از آنها از گرسنگى تلف شدند و اینها ذخائر خودشان را، ذخائرى که مال خود این ملت است و آنها غاصب هستند، به جاى اینکه براى ملت خودشان ولو عشرى از اعشار آن خرج مى‌کردند و اینها به رشد مى‌رسیدند، تمامش را تسلیم مى‌کنند به آنهائى که دشمن اسلامند. شعرا در طول تاریخ باید بنویسند این امور را و به شعر، مردم را بیدار کنند و نویسندگان اگر مى‌توانند در نطق‌ها و نوشته‌هاى خودشان، در مجامعى که مى‌روند در شهرهاى خودشان، در کشورهاى خودشان مسائل ایران را ابلاغ کنند و اگر نمى‌توانند در کتب و رساله‌هاى خودشان ثبت کنند که بعدها وقتى که مردم در نسل‌هاى بعد مى‌آیند، ببینند که دشمن‌هاى آنها کى هست و دوستان آنها کى و تکلیف آنها با دوستانشان و دشمنانشان چیست. اگر ما در تبلیغ قصور کنیم، اگر ما در گفتن و نوشتن شعر و نثر و همه نحو نوشتن و گفتن قصور کنیم، ما مدیون نسل‌هاى آینده هستیم که ممکن بود با نوشته‌هاى شما، با نوشته‌هاى نویسندگان عزیز و با اشعار آنها، بیدار بشوند و مطلع بشوند بر اینکه بر این ملت‌ها در این زمان چه گذشته است و ماها چه تحمل رنج کردیم، بلکه آنها در صدد علاج برآیند، و امروز نیز ما باید در صدد علاج برآئیم. همه شما و همه ملت‌هاى ضعیف دردها را مى‌شناسند، مى‌دانند که از کجا صدمه مى‌بینند و کى به آنها صدمه مى‌زند و چه رژیمى آنها را تحت فشار قرار مى‌دهد و درمان را باید بدانند که تا جهان مبتلاء به این جنایتکاران است و وابستگان به این جنایتکاران، روى خوش نخواهد دید. و ما، همه شماها که نویسنده هستید و خصوصاً شعرا که لسان شعر بالاترین لسان است، باید مردم را آگاه کنید، نسل‌هاى فعلى را، نسل‌هاى آینده را و بنا بگذاریم بر اینکه اگر نمى‌شود در جوامع عمومى، از جوامع خصوصى و از افرادى که با آنها آشنا هستیم شروع کنیم و شمه‌اى از این مسائلى که در ایران وارد شده، واقع شده است، از مصیبت هائى که در زمان رژیم سابق واقع شده است (و شاید بسیارى از شما بدانند) با مصیبت‌هائى که در این زمان واقع شده است و دارد واقع شود مردم را آگاه کنید و از شیوه مبارزه‌اى که در اینجا شروع شد از اول، و به خواست خداى تبارک و تعالى تا اینجا که آمده است هر روز رشد کرده است، این شیوه را به آنها گوشزد کنید. لازم نیست که ابتدائاً یک عده کثیر باشند، عده‌هاى کوچک و افراد کم، کم کم این قطره‌ها با هم جمع شوند و دریا تشکیل مى‌دهند.