اگر فاتحان دنیا افتخار مى‌کنند به سرباز گمنام، اسلام بزرگ و ملت شریف و فاتحان عزیز ما افتخار مى‌کنند به هزاران سرباز گمنام بزرگوارى که در پى نام و نشان نیستند و براى کشور اسلامى خویش و اسلام عزیز و ملت انسان پرور افتخاراتى مى‌آفرینند معجزه آسا و پیروزى‌هاى ژرف. فرق است بین سربازان گمنامى که قدرت‌هاى مادى دنیا به آن فخر مى‌فروشند و بین سربازان گمنامى که پرورده اسلام و مکتب توحید هستند، که انگیزه آنان تحصیل قدرت و اکثراً ستمکارى است و انگیزه اینان خدا و طلب حق است.

اساساً سربازان اگر چه نامدار باشند، در این جهان گمنامند. نامدارترین سرباز فداکار در اسلام، امیرالمؤمنین است و او گمنام‌ترین سرباز است. با کدام تفکر عرفانى، فلسفى، سیاسى و کدام قلم و زبان و بیان، بشر این سرباز گمنام را معرفى کند و بشناسد و بشناساند؟ و مطلب با حفظ مراتب همین است. سربازان گمنام ما در تمام جبهه‌ها و پشت جبهه‌ها که شب و روز و جوانى و هستى خود را براى اسلام و مکتب الهى فدا مى‌کنند و نام و نشانى نمى‌خواهند و ندارند، چه بسا که به سبب ضرورت تشکیلاتى، همسران، مادران و نزدیکان آنان ندانند که اینان چه حماسه‌ها آفرینند و چه ارزش‌ها براى انقلاب خلق مى‌کنند. از جبهه‌ها که کم و بیش مسائل آنها و حماسه‌هاى سرفرازانه آنان را مى‌دانید و تا در سنگرهاى آنان که مراکز عبادت الله است نروید و دستى از دور بر آتش داشته باشید، عمق فداکارى و محافل عرفانى الهى آنان معلوم نمى‌شود، که بگذریم، جوانان ارجمند و عزیز ما در جبهه‌هاى داخلى از عمق جنگل‌هاى وسیع تا بیغوله‌ها و پناهگاه‌هاى بزرگ منحرفان غافل از خدا، از دموکرات و کومله تا منافقین و فدائى خلق و حزب خلق به اصطلاح مسلمان تا حزب توده و سایر گروهک‌هاى کوچک و بزرگ را با فداکارى‌ها و خداطلبى‌ها آنچنان قلع و قمع کردند که دنیا را با همه دشمنى‌ها که دارند به اعجاب و