رضاخان هجوم کرد به تهران و با دستیارى انگلستان حکومت ایران را به دست گرفت و بعد از چندى احمد شاه را از صحنه بیرون کرد و خودش به جاى احمد شاه نشست و به تدریج ماموریت خودش را شروع کرد به انجام دادن. ماموریت‌هاى زیادى داشت. قدرت‌هاى بزرگ هر چه را که بر خلاف میل خودشان و برخلاف منافع خودشان مى‌دیدند باید به دست این آدم نابود بشوند یا سرکوب. اول شروع کرد به سالوسى کردن و ریا کارى و در همین تهران آنطورى که آنوقت مى‌گفتند در همه تکیه‌هائى که در ماه محرم براى عزا بر پا بود مى‌گفتند با پاى برهنه شمع هم دستش مى‌گیرد و مى‌رود. این یک چهره بود که از رضاخان در ایران نمایش پیدا کرد و بعد به اسم اینکه امنیت را مى‌خواهد به ایران برگرداند شروع کرد به مبارزه با عشایر ایران و عشایر که یکى از پایگاه‌هاى مهم ایران بودند، گر چه نواقصى داشتند، ولى خدمت‌هائى هم مى‌کردند، عشایر را یکى پس از دیگرى سرکوب کرد و از محال خودشان بعضى از آنها را کوچ داد به جاهاى دیگر و آنها را تقریبا از بین برد و بعد ماموریت‌هائى (در خلال همه اینها همه را گاهى با هم مى‌شد) شروع کرد مخالفت با روحانیون به اسم اینکه مى‌خواهم تصفیه بکنم و این سنگر بزرگ اسلامى را که یک خدمتگزارانى به ایران بودند و به اسلام بودند، بدون اینکه بر بودجه دولت یک شاهى تحمیل بشوند لکن خدمت‌هاشان، یکى از بزرگترین خدمت‌هاى آنها این بود که تربیت مى‌کردند مردم را و شما اگر چنانچه در پرونده‌هائى که در دادگسترى و غیر دادگسترى هست و بوده، مى‌بینید که از آنهائى که تحت تربیت روحانیون بودند پرونده جنایتى نمى‌بینید. براى آرامش کشور اینها یک عامل موثر بودند و براى هدایت مردم به راه صحیح و اخلاق و اعمال صحیح یک راهنماهاى مهمى بودند، من آنچه که در بسیارى از صحبت‌هایم از روحانیون بحث مى‌کنم نه این است که من هر که معمم است از او پشتیبانى مى‌کنم اى بسا خرقه که مستوجب آتش باشد لکن وقتى که ما در سابق دیدیم که جزء برنامه انگلیس‌ها که رضاخان را آورده بودند (شاید در رأس برنامه هم بود) این بود که باید این طایفه از بین بروند. با تمام قوا، از تبلیغات مجلات و روز نامه‌ها و گویندگان و اینها گرفته تا هر جا که روشنفکرى و روشن، - عرض بکنم که - روشن نمافکرى بودند، بر ضد روحانیت بسیج شدند. کم کم آن صورت