صحیفه نور
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص

صحیفه نور - خمینی، روح الله - الصفحة ١٢٤

است. این اجتماعات در تمام کشورهاى مسلمین و در هر شهر و ده و روستا، اینها یک امور اجتماعى - سیاسى است که اهل بلد در مساجد مجتمع بشوند و مشکلات خودشان را نسبت به آن بلد حل بکنند و نماز جمعه یک عبادت سیاسى و اجتماعى است که در هر هفته مردم اجتماعات زیاد بکنند و مسائلشان را حل بکنند در آنجا و اجتماع کعبه بزرگترین اجتماعى است که هیچ دولتى نمى‌تواند خودش این اجتماع را ایجاد کند و خداى تبارک و تعالى همچو کرده است که مسلمین بدون یک مزاحمت‌ها و زحمت‌هائى و بدون یک خرج‌هائى که بر دولت باشد، مجتمع مى‌شوند در آنجا و مع الاسف استفاده از آن نمى‌شود.

بر دولت‌هاى اسلامى واجب است که با دولت عراق مقاتله کنند

ما الان در یک روزى مجتمع هستیم که دولت صدام، دولت غاصب صدام بدون یک عذر موجهى در بین تمام دول عالم، بدون اطلاع و بدون سابقه با دریا و هوا وزمین هجوم کرد بر ایران و به خیال خودش خواست که کشورگیرى کند و خلافت مسلمین را یک آدمى که به اسلام اعتقاد ندارد، ریاست مسلمین را به دست بگیرد. و مع‌الاسف در عین حالى که در قرآن کریم است که اگر دو طایفه‌اى از مسلمین با هم اختلاف کردند شما مصالحه بدهید بین آنها را و اگر چنانچه یکى از آنها باغى باشند و طاغى باشند، با او قتال کنید تا اینکه سر نهد به احکام خدا. کدام یک از کشورهاى اسلامى بررسى کردند در اینکه طاغى و باغى کیست و آن کسى که هجوم کرده است کیست تا اینکه همه به امر خدا با او مقاتله کنند؟ بر کدام مملکت اسلامى پوشیده است این معنا که صدام به مابغى کرده است و طغیان کرده است و ظلم کرده است و هجوم کرده است چرا ممالک اسلامى به آیه شریفه‌اى که مى‌فرماید که ففاتلوا التى تبغى حتى تفى الى امر الله چرا عمل نمى‌کنند؟ مع الاسف بعضى ازممالک اسلامى یعنى ممالکى که دولت‌هایشان به اسم اسلام بر آنها حکومت مى‌کنند در عین حالى که مى‌بینند که او طغیان کرده است و هجوم کرده است بر یک مملکت اسلامى بدون جهت، بدون یک حجت، با او اعلام موافقت مى‌کنند یا بعضى پشتیبانى مى‌کنند. ما باید مشکلات اسلامى را در کدام نقطه عالم طرح کنیم و حل کنیم؟ مسلمین عالم باید مشکلاتشان را در چه محفلى حل بکنند؟ در محافل بین المللى که دستاورد دولت‌هاى بزرگ است؟ در آن محافلى که به اسم اسلام است لکن اثرى از اسلام در آن نیست؟ باید مملکت ایران شکواى خودش را به چه مقامى عرضه کند؟ ملتى که مورد هجوم واقع شده است بدون جهت، بدون عذر، باید با کى طرح کند این مطالب را؟ با کدام یک از دولت‌ها این مسأله را طرح کند؟ بر همه دولت اسلامى به نص قرآن واجب است که مقابله کنند با دولت عراق تا بر گردد به ذکر خدا و امر خدا.

بله صدام گمان مى‌کرد که با یک مملکت آشفته که منزوى شده است و همه دولت‌ها پشت به او کرده‌اند یا او را در فشار اقتصادى گذاشته‌اند طرف شده است و ما نه قواى نظامى داریم و نه انتظامى داریم و نه ساز و برگ جهاد و جنگ. او همچو گمان کرد و گمان مى‌کرد با چند ساعت تهران را هم فتح خواهد کرد. او غافل از خدا بود، او فکر نکرده بود که ما یک ملتى داریم که منسجم با هم است و